28 Μαρ 2010

Αν μπορείς, κλέψε!..


Από το http://adianoito.blogspot.com
Το ταξί παντού στην Ευρώπη, είναι πανάκριβο. Για παράδειγμα στο Μόναχο μια διαδρομή μέχρι το αεροδρόμιο της πόλης, αντίστοιχη με τη διαδρομή έως το Ελ. Βενιζέλος, κοστίζει τρεις φορές περισσότερο απ’ ότι εδώ! Διαρκεί γύρω στα 40 λεπτά, χρόνος αρκετός για ενδιαφέρουσα κουβέντα.

Θα περίμενα ο συνομιλητής μου, που είναι οδηγός και ιδιοκτήτης του ταξί, να είναι ευχαριστημένος με τη δουλειά του, αφού το κόμιστρο που εισπράττει είναι υψηλότατο. Ο ίδιος όμως υποστηρίζει πως το μεροκάματο επαρκεί απλώς να διαβιεί η τετραμελής οικογένεια του. Μέχρι εκεί. Δεν υπάρχουν περιθώρια για διασκέδαση, ταξίδια, έξτρα αγορές, έκτακτα έξοδα.

Η αλήθεια είναι πώς το κόστος της ζωής στην πλούσια Βαυαρία είναι πολύ υψηλό, ενώ τα μεροκάματα έχουν συμπιεστεί, με συνέπεια να έχει μειωθεί η δουλειά. Όμως το πραγματικό πρόβλημα του, όπως λέει ο ίδιος, είναι οι φόροι. Σχεδόν το 50% της είσπραξης πάει στο κράτος! Κατ’ αρχήν είναι ο ΦΠΑ που αποδίδει κάθε μήνα, γύρω στα 1000 ευρώ, όπως προκύπτει από τις αποδείξεις που υποχρεωτικά κόβει. Είναι επίσης οι φόροι που πληρώνει μέσω της φορολογίας των (πανάκριβων) καυσίμων, όπως και οι φόροι που επιβαρύνουν τις επισκευές και τη συντήρηση του αυτοκινήτου του.

Κυρίως όμως είναι ο φόρος που πληρώνει στο τέλος του χρόνου, τεκμαρτός μεν, σε κλίμακα όμως που προκύπτει από τα χιλιόμετρα που έχει κάνει στη διάρκεια όλης της χρονιάς. Μάλιστα αν θελήσει να ταξιδέψει για διακοπές με το ταξί του, θα το δηλώσει στον κράτος, θα αφαιρεθούν τα χιλιόμετρα μεν, αλλά θα πληρώσει ένα σημαντικό αντίτιμο, όχι λιγότερο από 150- 200 ευρώ! Με άλλα λόγια ο γερμανός φίλος αποδίδει ετησίως στο κράτος από 14 έως 18 χιλιάδες ευρώ, πλέον των φόρων σε καύσιμα και επισκευές.

Είναι δε αδιανόητο να κλέψει. Συνεργεία της εφορίας θα τον ελέγξουν, αντιγράφοντας επί τόπου από το GPS του ταξί ηλεκτρονικά, όλες τις διαδρομές του τελευταίου 48ωρου και συγκρίνοντάς τις με τις αποδείξεις που έχει κόψει. Το πρόστιμο αν παρανομήσει είναι επαχθές και ο κίνδυνος αφαίρεσης της άδειας μεγάλος. Επίσης κάθε 18 μήνες θα αντιγραφούν στον υπολογιστή της εφορίας όλα τα δεδομένα από την κάρτα μνήμης του ταξιμέτρου!

Και αν φοβάστε μήπως σας έκλεψε, αρκεί να πάτε με την απόδειξη πληρωμής στην τροχαία. Αναγράφει που σας πήρε, που σας πήγε, πόσα χιλιόμετρα και πόση ώρα έκανε. Με βάση τα στοιχεία αυτά η αστυνομία υπολογίζει αν η χρέωση ήταν σωστή ή όχι. Αν όχι, σε 24 ώρες θα του έχει αφαιρεθεί η άδεια για 6 μήνες! Σε περίπτωση υποτροπής θα του αφαιρεθεί δια παντός!

Κατά πρώτον, οποιαδήποτε προσπάθεια για συγκρίσεις με τα καθ’ ημάς απλώς είναι απογοητευτική! Κατά δεύτερον, γίνεται εν μέρη αντιληπτός ο λόγος που η πλειοψηφία των Γερμανών, εναντιώνεται στην συμμετοχή της χώρας τους στην οικονομική στήριξη της Ελλάδας!

Τράπεζα τροφίμων

Ποιος αλήθεια μπορεί να έχει σαν μότο τη φράση: ‘Ας σβήσουμε την πείνα απ’ τον χάρτη’; Η απάντηση βρίσκεται σε ένα φιλόδοξο ίδρυμα. Σε μια εποχή που κανείς σχεδόν δεν χαρίζει, υπάρχει μια «τράπεζα» που κάνει αυτό ακριβώς: βοηθάει ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα διαβίωσης προσφέροντάς τους αυτό που λέμε «ένα πιάτο φαΐ». Σε μια εποχή που οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες σπανίζουν ή περνούν απαρατήρητες, τέτοιες προσπάθειες πρέπει να τυγχάνουν έντονης προβολής για να μπορούν να βρουν μιμητές και υποστηρικτές. Ας δούμε όμως πως ξεκίνησε στην Ελλάδα αυτή η κίνηση πριν από αρκετά χρόνια και οδήγησε στην σίτιση χιλιάδων συνανθρώπων μας.


Η ελληνική 'Τράπεζα Τροφίμων-Ίδρυμα
για την καταπολέμηση της πείνας'
ιδρύθηκε το 1995
(Προεδρικό Διάταγμα ΦΕΚ 540/21.10.95), με πρωτοβουλία του Γεράσιμου Βασιλόπουλου. Ως κοινωφελές μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, που έχει αποκλειστικό σκοπό την καταπολέμηση της πείνας και τον περιορισμό της σπατάλης. Λειτουργεί σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Πως λειτουργεί;
Με την εργασία 38 μόνιμων εθελοντών και εθελοντριών:

  • Συγκεντρώνει δωρεές σε τρόφιμα, αναψυκτικά και άλλα είδη, σε καλή κατάσταση και ποιότητα. Δεν πρόκειται για ληγμένα προϊόντα. Επίσης συγκεντρώνονται είδη υγιεινής και απορρυπαντικά.
  • Όλα διανέμονται δωρεάν σε δήμους που έχουν συσσίτια, σε ιδρύματα με περιορισμένους πόρους, που φιλοξενούν ηλικιωμένους συνανθρώπους μας, ορφανά παιδιά, άτομα με ειδικές ανάγκες, άστεγους και άτομα που ακολουθούν κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης. Επίσης, βοηθά ενορίες που προσφέρουν συσσίτια σε ανθρώπους που έχουν πραγματικά ανάγκη.
  • Κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη τα φορτηγά των δήμων και των Ιδρυμάτων παραλαμβάνουν τρόφιμα από τις εγκαταστάσεις της Τράπεζας.
  • Διοργανώνει τακτικά εκδηλώσεις σε καταστήματα σούπερ
    μάρκετ
    , όπου οι πελάτες των καταστημάτων αγοράζουν
    και προσφέρουν τρόφιμα για τους σκοπούς της Τράπεζας Τροφίμων.

Αποτελεσματικότητα
Χάρη στη συνεχή αύξηση των προσφορών από τους υποστηρικτές - δωρητές δόθησαν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονική τα ακόλουθα τρόφιμα και άλλα είδη:

  • Το 1996, πρώτος χρόνος λειτουργίας της Τράπεζας:
    292 τόνοι
  • Το 2007: 811 τόνοι
  • Το 2008: 900 τόνοι
  • Το 2009: 1017 τόνοι

Τί είναι οι Τράπεζες Τροφίμων και από πότε ξεκίνησαν;
Εμπνευστής των υπήρξε ο John Van Hengel, ο οποίος ίδρυσε την πρώτη Τράπεζα Τροφίμων το 1967 στο Φοίνιξ της Αριζόνα, στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια η προσπάθεια επεκτάθηκε στην Ευρώπη, με πρώτη χώρα την Γαλλία (Παρίσι, 1984). Σήμερα, η Τράπεζα Τροφίμων της Αθήνας είναι μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Τραπεζών Τροφίμων (FEBA) στην οποία ανήκουν 160 Τράπεζες Τροφίμων από 12 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ομοσπονδία εδρεύει στο Παρίσι.

Το πρόβλημα της πείνας και η καταπολέμησή του
Οι περισσότεροι από εμάς δεν χρειάστηκε ποτέ να έλθουμε αντιμέτωποι με την πείνα. Η πείνα είναι για μας μία ιστορία που ακούσαμε ίσως μόνο από γονείς και παππούδες. Και όμως υπάρχουν δίπλα μας, στη χώρα μας, άνθρωποι που πεινούν ή υποσιτίζονται επικίνδυνα. Ταυτόχρονα, η βιομηχανία παράγει τόνους τροφίμων που δεν μπορεί να διαθέσει στο εμπόριο (προϊόντα ελλιποβαρή, με σχισμένη ετικέτα, με πολύ κοντινή ημερομηνία λήξης ή προϊόντα των οποίων η σύνθεση ή η συσκευασία έχουν αλλάξει) και που συνήθως καταλήγουν στη χωματερή.

Για την αντιμετώπιση των παραπάνω προβλημάτων η Τράπεζα Τροφίμων έθεσε τους εξής στόχους:

  • Να συμβάλει στον περιορισμό της σπατάλης των τροφίμων – δίνοντας έτσι και την οικολογική παράμετρο στη δράση τους.
  • Να προσφέρει ένα καλύτερο επίπεδο ζωής – διατροφής σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.
  • Να αφυπνίσει και άλλους, να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους συνανθρώπους

Υποστηρικτές – Δωρητές
Η Τράπεζα Τροφίμων δεν θα μπορούσε να υλοποιήσει τους στόχους της χωρίς την γενναιόδωρη στήριξη των υποστηρικών και δωρητών. Σε αυτούς συγκαταλέγονται βιομηχανίες, εταιρείες διανομών, σούπερ μάρκετ, οργανισμοί και ιδιώτες.
Αν κάποιος ιδιώτης θέλει να κάνει κάποια δωρεά μπορεί να επικοινωνήσει με την Τράπεζα. Γίνονται δεκτά ακόμα και λίγα τρόφιμα.

Δαπάνες λειτουργίας
Τα λειτουργικά έξοδα της ελληνικής Τράπεζας Τροφίμων καλύπτονται από δωρεές. Δεν επιβαρύνεται καθόλου ο κρατικός προϋπολογισμός. Ο προϋπολογισμός της Τράπεζας Τροφίμων ελέγχεται και εγκρίνεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Τον ετήσιο απολογισμό-ισολογισμό
ελέγχει εθελοντικά η εταιρεία Ορκωτών Λογιστών Deloitte.

Για περισσότερες πληροφορίες
ΑΘΗΝΑ
23ο χλμ. Εθνικής Οδού Αθηνών - Λαμίας,
κόμβος Αγ. Στεφάνου και Λεωφ. Κρυονερίου 124, 145 68, Κρυονέρι - Αττική
Τηλέφωνα: 210 6220025 και 210 6220059, φαξ: 210 6221316, www.traptrof.gr
email: traptrof@in.gr και στο facebook
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Κων/νου Παλαιολόγου 67, Σταυρούπολη, Θεσσαλονίκη, ΤΚ, 56430, Τηλέφωνα: 2310 684637, φαξ. 2310 684636

Αν θέλετε να κάνετε μία χρηματική δωρεά, σκεφθείτε ότι οποιοδήποτε ποσό θα πιάσει τόπο. Οι αριθμοί λογαρισμών είναι:
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΛΛΑΔΟΣ: 669/296003-60
ALPHA BANK: 984-002101-038943

in.gr

26 Μαρ 2010

Ελληνάρες


Του Γιάννη Γερονικολού

Είναι κάποιες ημέρες που θέλω πάρα πολύ να αλλάξω όχι μόνο χώρα, αλλά ήπειρο και αν γινόταν και… πλανήτη! Ναι, είναι οι μέρες που με πιάνει η… μισανθρωπία μου, που οι πανταχού παρόντες ηλίθιοι αλαλάζουν γύρω μου για λόγους που ποτέ δε θα καταλάβω και η επικαιρότητα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη.

Αυτό που με ταράζει πιο πολύ, αυτές τις ημέρες με τις μειωμένες άμυνες, είναι η παντελής έλλειψη μέτρου από όλους και απέναντι σε όλα. Είναι σα να ζεις σε σκηνικό του Steven King όπου όλοι γίνανε ξαφνικά όχι ανθρωπόμορφα τέρατα ή ζόμπι, αλλά κάτι σαν τον Τάκη Τσουκαλά. Απόλυτοι, οπαδοί, κάφροι κανονικοί, κυριλέ χουλιγκάνια που αδυνατούν ή δε θέλουν να δούν μια σταλιά γκρίζο μέσα στο δικό τους ασπρόμαυρο κόσμο.

Η σύνθεση των ιδεών είναι κάτι το άγνωστο πια για εμάς, είτε μιλάμε για πολιτική, είτε για οικονομία, είτε για ποδόσφαιρο, είτε για την ίδια μας την οικογένεια, τους γνωστούς και τους φίλους. Έγινε η ζωή μας ένας μόνιμος τηλεσχολιασμός και όλοι μας ένας κλώνος του Πρετεντέρη: ειδικοί επί παντός του επιστητού. Ξεχάσαμε να ακούμε. Μόνον κρίνουμε και κραυγάζουμε είτε το θέμα είναι η οικονομική κρίση, είτε ο φωτισμός στην τσόντα της Τζούλιας.

Είναι αδύνατον να βγάλεις άκρη, ειδικά με τα πιο σοβαρά θέματα που μας απασχολούν. Τόσο τα media όσο και οι περισσότεροι πολιτικοί είναι πολύ λίγοι για να διαχειριστούν, να αναλύσουν και να εξηγήσουν στους πολίτες τι ακριβώς γίνεται. Γύρισε ο Πρωθυπουργός από τις Βρυξέλες και ακόμα κανείς δεν έχει καταλάβει τι έφερε στις βαλίτσες του. Έφερε το ΔΝΤ, έφερε χρήμα, υπόσχεση για χρήμα ή μερικές bitter σοκολάτες για την Άντα;

Αν μιλήσεις με ΠΑΣΟΚο θα σε συνεπάρει ο ενθουσιασμός, με Νέο Δημοκράτη θα βάλεις τα κλάματα και με «Αριστερό» θα πάρεις τα βουνά. Ψυχραιμία αδέλφια… Είτε διαβάζεις τον «πρωταθλητή» μετά από ντέρμπι, είτε τον Ελεύθερο Τύπο μετά από Σύνοδο Κορυφής μόνο ένα είναι το συμπέρασμα: Απευθύνονται σε λοβοτομημένους. Δεν υπάρχει τίποτα καλό να έχει πράξει ο «αντίπαλος». Όλα είναι λάθος και το Παπικό αλάθητο το έχει μόνο η «ομαδάρα» παρόλο που έφαγε δυο-τρία γκόλ, ή η «αρχηγάρα» παρά το γεγονός ότι ουδέν έπραξε.

Στη Βουλή γίνεται συζήτηση για την οικονομία αλλά τα έδρανα είναι αδειανά. Στους δρόμους διαδηλώνει η κίτρινη λαίλαπα των ταξί διότι δε θέλουν να φορολογηθούν. Στο Σούνιο κάνει συρτή για τονάκια τουρκική φρεγάτα. Ξαναγυρίζουμε δεκαετίες πίσω στις σχολικές αίθουσες με 30 παιδιά γιατί δεν προσλαμβάνουμε δασκάλους, αλλά ούτε γυρίζουμε στα σχολειά τους αποσπασμένους. Τα νοσοκομεία χρωστούν σε όλο τον πλανήτη και υπολειτουργούν, αλλά πριν μια εβδομάδα κατάφερε η Μαριλίζα να διορίσει προέδρους. Το ΕΣΥ βουλιάζει και οι έμποροι της υγείας θησαυρίζουν. Η βενζίνη είναι η δεύτερη ακριβότερη στην Ευρώπη, αλλά η κυρίαρχη εταιρία κρατική. Τα τρένα μονοπώλιο αλλά μπαίνουν μέσα ένα εκατομμύριο ευρώ τη μέρα. Ο τουρισμός είναι η «βαριά μας βιομηχανία» αλλά τη λυμαίνονται τα rooms to let και οι tour operator, ενώ ο ΕΟΤ υπάρχει μόνο για να πλουτίζουν τα λαμόγια. Ο Γιώργος τρέχει σαν το Βέγγο στο πιο κυριλέ, αλλά το κρατικοδίαιτο ΠΑΣΟΚ του βάζει τρικλοποδιές. Η ΝΔ προσπαθεί να αλλάξει μετά την ιστορική χλαπάτσα έχοντας σε πρώτο πλάνο Μαρκόπουλο και Πανάρα, ενώ η αριστερά μας είναι πιο συντηρητική στις αλλαγές και από Μορμόνο της Γιούτα. Ό,τι χτίσαμε με τον πακτωλό χρημάτων που πετάξαμε για την Ολυμπιάδα της Γιάννας σαπίζει ανεκμετάλλευτο δίπλα σε παράνομα σκυλάδικα της παραλιακής, ενώ το Ελληνικό παραμένει ένας σωρός ερειπίων αντί για το μητροπολιτικό πάρκο που είχαμε ονειρευτεί. Οι δρόμοι μας είναι μακράν οι χειρότεροι, αλλά τα διόδια στους κατασκευαστές πανάκριβα. Οι μισθωτοί φορολογούνται μέχρι και 40%, ενώ τα τεκμήρια για τους φοροκλέφτες παραμένουν αστεία. Οι πολίτες καλούνται να κάνουν τη δουλειά του ΣΔΟΕ ζητώντας αποδείξεις από το γιατρό που πρόκειται να τους χειρουργήσει, την ίδια ώρα που το κράτος τους συλλαμβάνει παρανομούντες δυό και τρεις φορές συνεχόμενα χωρίς να τους παίρνει την άδεια. Οι εταίροι στην ΕΕ μας λένε λαμόγια, αλλά οι εταιρίες τους είναι αυτές που λάδωναν για να πάρουν τις δουλειές. Οι Γερμανοί μας έχουν πάρει στο ψιλό και μας βρίζουν νυχθημερόν, αλλά εμείς συνεχίζουμε περήφανοι να αγοράζουμε τις Mercedes, τα Audi, τα ψυγεία και τους φούρνους τους για να ενισχύσουμε τα επιχειρήματά τους εναντίον μας.

Τα γεγονότα, δυστυχώς, ατέλειωτα και μέσα στον ορυμαγδό, κατά τη διάρκεια της παρέλασης για την 25η Μαρτίου, κάτι ρατσιστές λιμενόμπατσοι, σαν αυτούς που χτυπούν αλύπητα μισοπνιγμένους Αφγανούς λαθρομετανάστες για να δείξουν πόσο άντρες είναι, βροντοφώναζαν εμετικά Χρυσαυγίτικα συνθήματα παρελαύνοντας στην Πανεπιστημίου: «Έλληνας γεννιέσαι, δε γίνεσαι ποτέ…»

Και ποιος θα το ήθελε βρε ηλίθιοι;

Παρέλαση 25ης Μαρτίου 2010... Λιμενόμπατσοι - φασίστες

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=145379

24 Μαρ 2010

Όπερα στην αγορά

Αλιευμένο από το fimotro

Πώς μπορεί μια απλή μέρα στην αγορά να γίνει αιτία να αλλάξει όλη σου η διάθεση; Πώς γίνεται οι πωλητές και οι έμποροι να μεταμορφωθούν σε καλλιτέχνες και εσύ ξαφνικά να βρεθείς να χορεύεις μέσα στη μέση από δεκάδες κόσμου;
Κι όμως, στη Βαλένθια συμβαίνει...
Μας συγκίνησε ιδιαίτερα και με έκπληξη είδαμε από το βιντεο πως συγκινήθηκαν και άλλοι. Ο λόγος για το ευφάνταστο "σχέδιο" των εμπόρων στην κεντρική αγορά τροφίμων και λαχανικών της Βαλένθια, οι οποίοι πριν λίγους μήνες αποφάσισαν να κάνουν μία ιδιαίτερη έκπληξη στους πελάτες τους: διοργάνωσαν μία μίνι όπερα και την έφεραν εις πέρας... Πραγματικά τα λόγια είναι περιττά, καθώς - μετά το πρώτο σοκ - οι άνθρωποι άρχισαν να το απολαμβάνουν πολύ περισσότερο και από όσο οι ίδιοι πίστευαν. Άρχισαν να χαμογελούν, να χορεύουν... μέχρι και να δακρύζουν! Στο τέλος, ένα πανό έλεγε: "Είδες πόσο σου αρέσει η όπερα; "...
Απολαύστε το, ειδικά σαν ξεκινάει η μέρα σας, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.youtube.com/watch?v=Ds8ryWd5aFw&feature=player_embedded#


19 Μαρ 2010

Πάλι δεν τόλμησαν


Του Γιάννη Γερονικολού

Δεν ξέρω ποιοι θα προλάβουν να μας αποτρελάνουν. Οι πολιτικοί ή οι δημοσιογράφοι, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ή οι «ειδήσεις» των καναλιών, ο Πεταλωτής ή ο Παναγιωτόπουλος, ο εθνικός καραγκιόζης Λάκης ή οι αναλύσεις του Περισσού;

Αργούσαν στο Oικονομικών το φορολογικό και άκουγαν τα εξ αμάξης. Έδωσαν κάποτε επιτέλους το προσχέδιο και έπεσαν να τους φάνε –ορθώς- επειδή την πλήρωναν μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Έφεραν τη μεθεπομένη το διορθωμένο σχέδιο νόμου και βγήκαν όλοι να ουρλιάζουν ότι είναι φορομπηχτικό!

Όχι ρε γίγαντα, εδώ κόβουν από τη μύγα ξύγκι και θα σου έφερναν εσένα φορολογικό νομοσχέδιο μέσα στην αγάπη για το συνάνθρωπο, με ξεκάθαρη πρόθεση του νομοθέτη για λιγότερα έσοδα.

Δουλευόμαστε άπαντες και δουλεύουμε και τους λιγοστούς ήρωες αναγνώστες που δίνουν καθημερινά το Ευρουλάκι τους για να αγοράσουν τις πατσαβουριές που βάζει πρωτοσέλιδο ο κάθε διευθυνταράς για να προσελκύσει το κοινό του. Το ίδιο κάνουν και με την ίδια λογική των «πωλήσεων» απευθύνονται και τα κόμματα στους ψηφοφόρους τους.

«Χαράτσια – σόκ σε μικρομεσαίους και πρώτη κατοικία» ούρλιαζαν, ενώ βέβαια θα έπρεπε να λένε ότι η κυβέρνηση δεν τόλμησε να τα βάλει με τους έχοντες, ούτε να βάλει πραγματικά τεκμήρια διαβίωσης που θα έφερναν στην τσιμπίδα της εφορίας και κανένα μεγάλο ψαράκι πέρα από τη συνήθη μαρίδα.

Αυτό όμως που έχουν σπάσει τα κοντέρ είναι το ΚΚΕ. Ο Περισσός κλαίει και οδύρεται για την εργατιά και το φόρο στην πρώτη κατοικία. Να δούμε λοιπόν γιατί φωνάζει ο Κνίτης: Στο φορολογικό νομοσχέδιο, προβλέπεται κατάργηση της απαλλαγής φόρου α΄ κατοικίας για αγορά ακινήτου έως 200 τετραγωνικά, ανεξάρτητα από την αξία του. Το οικονομικό επιτελείο θεωρεί πως με αυτό το σύστημα ευνοούνται μόνο οι αγοραστές ακινήτων πολύ μεγάλης αξίας, καθώς, για παράδειγμα, η αγορά α΄ κατοικίας 200 τετραγωνικών στην Εκάλη αντικειμενικής αξίας 910.000 ευρώ είναι σήμερα αφορολόγητη. Με τις αλλαγές, ένα ζευγάρι που θα αγοράσει το συγκεκριμένο ακίνητο θα οφείλει φόρο πάνω από 35.000 ευρώ. Αλλά φόρο θα οφείλει πλέον και ένα άτεκνο ζευγάρι που αγοράζει α΄ κατοικία 100 τετραγωνικών μέτρων με αντικειμενική αξία άνω των 250.000 ευρώ.

Θέλω να πιστεύω ότι η Αλέκα δεν φωνάζει για το «σύντροφο» της Εκάλης. Όμως, ξέρει πολλούς εργάτες που μπορούν να αποκτήσουν σπίτι με αντικειμενική αξία 250.000 ευρώ, άρα με εμπορική τιμή γύρω στα 400.000 ευρώ; Ε, αν έχει τόσα να διαθέσει, ας πληρώσει τότε και 4 χιλιαρικάκια φόρο. Στο μεσίτη άλλωστε θα δώσει πάνω από 7.000 ευρώ χωρίς να κλαφτεί!

Το μεγάλο χάλι, δε, είναι με τα τεκμήρια, όπου ή εμείς ζούμε σε άλλη χώρα ή κάποιοι δημοσιογράφοι ζούν σε γυάλινους πύργους και δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στην πραγματική ζωή. Έχει πρωτοσέλιδο το έγκριτο Βήμα ότι αν έχεις πρώτη κατοικία 120 τετραγωνικά στην Αγ. Παρασκευή, εξοχικό στον Κάλαμο 80 τετραγωνικά, ΙΧ 1600 κυβικά, SUV 3.700 κυβικά, οικιακή βοηθό και δύο παιδιά σε ιδιωτικό σχολείο, πρέπει να φοβάσαι, διότι θα πρέπει να δηλώσεις τουλάχιστον 46.000 ατομικό εισόδημα!

Δηλαδή, αντί να κριτικάρει την κυβέρνηση για τα αστεία τεκμήρια που αφήνουν πάλι εκτός τσιμπίδας τα διάφορα λαμόγια, το Βήμα «κλαίγεται» για τον κυριούλη του παραδείγματος που μόνο η βενζίνη που καίει το 4χ4 καράβι που έχει για ΙΧ, για να τον πάει κάθε σαββατοκύριακο στον… εξωτικό κάλαμο, υπερκαλύπτει τα συνολικά του τεκμήρια.

Θέλει δηλαδή να μας πεί ότι όποιος δηλώνει 46.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα μπορεί να έχει δύο σπίτια, δύο παιδιά σε ιδιωτικό σχολείο, δύο αυτοκίνητα και οικιακή βοηθό. Όλα αυτά με 46.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα! Τρέμω μήπως διαβάσει το δημοσίευμα και η σύζυγός μου και κάνει τις αναλογίες! Αρχίζω, επίσης, να πιστεύω ότι είχε δίκιο η συγχωρεμένη η μανούλα μου που με έλεγε, πιτσιρικά, «αχαΐρευτο»!..

Πρέπει να τελειώσουν κάποτε τα παραμύθια. Δε γίνεται όλα να τα πληρώνουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Τα τεκμήρια πρέπει να αυξηθούν, να γίνουν πραγματικά τεκμήρια διαβίωσης και όχι παραμυθάκια για πλούσια παιδάκια. Το διαρκές πανηγύρι της φοροκλοπής πρέπει να λήξει και όχι με «κλείσιμο του ματιού» στους μόνιμα φοροαποφεύγοντες όπως γίνεται με το συγκεκριμένο «light» φορολογικό. Πρέπει και τα ΜΜΕ να πάρουν θέση στο θέμα και να αφήσουν τις κραυγές εντυπώσεων, αλλά και η αντιπολίτευση να αφήσει τις εξυπνάδες στον Καρατζαφέρη και να φερθεί – αν μπορεί –υπεύθυνα και κριτικά απέναντι στα λάθη της κυβέρνησης.

Ιδιώνυμο αδίκημα η φοροδιαφυγή και τελειώσαμε. Ποιοι έχουν τα «άντερα» να το υποστηρίξουν;


17 Μαρ 2010

Αυτοί που αρνούνται να γίνουν δουλοπάροικοι των τοκογλύφων

Και μετά...
... τον θάνατο του δημοσίου υπαλλήλου, ο θάνατος του εμποράκου: ο στραγγαλισμός του «αυτοδημιούργητου» και του μικρομεσαίου επιχειρηματία από τη λιτότητα.

Οι κυβερνήσεις...
... είναι πια φανερό πως είναι δεμένες χειροπόδαρα. Περιμένουν τη σωτηρία να έρθει ως διά μαγείας από τις αγορές. Στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία. Και στην Ελλάδα. Ύστερα από αλλεπάλληλα πογκρόμ λιτότητας στον δημόσιο τομέα, με μοναδικό στόχο την ελπίδα πως θα βρουν αγοραστές και για την επόμενη έκδοση των κρατικών ομολόγων τους. Και ας περιορίζονται συνεχώς τα έσοδα του ιδιωτικού τομέα από τη μείωση των δημόσιων δαπανών και από τη βαριά άμεση και έμμεση φορολογία των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, των μαγαζιών της διπλανής πόρτας και των νοικοκυριών. Μετά τη χρεοκοπία των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, λένε οι οικονομολόγοι, θα πρέπει να περιμένουμε τη χρεοκοπία των απασχολούμενων στον ιδιωτικό. Μετά την έκρηξη του δημόσιου χρέους, η έκρηξη του χρέους του ιδιωτικού. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το «παράδοξο της λιτότητας»: τα μέτρα για τη συγκράτηση του δημόσιου χρέους φέρνουν την έκρηξη του ιδιωτικού χρέους. Κάτι ξέρουν γι΄ αυτό οι Ιρλανδοί. Γράφει ο Μπιλ Μίτσελ: «Η ιρλανδική κυβέρνηση αφαίρεσε δισεκατομμύρια ευρώ από την οικονομία, επιβάλλοντας περικοπές στους μισθούς του δημόσιου τομέα, στις συντάξεις και στα επιδόματα. Και τι απέγινε; Τα φορολογικά έσοδα του Ιανουαρίου βούλιαξαν πάλι κάτω από τις προβλέψεις. Τι λέει γι΄ αυτό η κυβέρνηση; Χρειαζόμαστε κι άλλες περικοπές. Η διεθνής αγορά ομολόγων είναι περήφανη για την Ιρλανδία. Ίσως φτάσουμε έτσι να συναγωνιζόμαστε την Κίνα στους μισθούς και στα φορολογικά κίνητρα προς τις πολυεθνικές».

Ένα τέτοιο...
... μέλλον περιμένει τις χώρες που ακολουθούν αυτές τις πολιτικές, λένε οι οικονομολόγοι Μάρσαλ Όερμπακ και Ρομπ Παραντό: «Την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Βρετανία, ίσως ακόμη και τις ΗΠΑ σε έναν χρόνο. Γιατί, καθώς τα μέτρα λιτότητας μειώνουν τα ιδιωτικά εισοδήματα, μειώνουν και τα φορολογικά έσοδα. Για να τηρηθούν οι ανειλημμένες δεσμεύσεις έναντι των αγοραστών κρατικών ομολόγων, επιβάλλονται και νέες περικοπές δαπανών, οι οποίες με τη σειρά τους φέρνουν νέα αύξηση των φόρων». Και το εισόδημα που αφαιρείται από τον δημόσιο τομέα συμπαρασύρει στο βάραθρο και τον ιδιωτικό. Καμιά οικονομία δεν μπορεί να αντέξει για πολύ αυτό το παράδοξο. Τι μπορεί να κάνει, λοιπόν, μια κυβέρνηση; Να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο, λένε οι δυο οικονομολόγοι, ανοίγοντας τον δρόμο της ανάπτυξης χρηματοδοτώντας την εργασία και όχι τους τοκογλύφους. Γιατί μονάχα η εργασία ήταν, είναι και θα είναι η μοναδική πηγή πλούτου στον κόσμο. Ναι, αλλά πώς;

Οι Ισλανδοί...
... έδειξαν πώς, όταν αρνήθηκαν να πληρώσουν αυτοί χρέη που δεν ήταν δικά τους αλλά των τραπεζών τους. Η αρκτική Λιλιπούτη των 320.000 ψυχών έδειξε πως οι διεθνείς αγορές ομολόγων στέκονται ανίσχυρες μπροστά σε λαούς που δεν εννοούν να καταντήσουν δουλοπάροικοι των τοκογλύφων.

16 Μαρ 2010

Ούτε... τσουρέκι

Επειδή "έχει μειωθεί επικίνδυνα το αποθεματικό του ταμείου αλληλοβοηθείας", η ΕΣΗΕΑ "δυσκολεύεται" να χορηγήσει το Πασχαλινό βοήθημα στους άνεργους συναδέλφους και κάποιοι λένε οτι τελικά δε θα δοθεί. Μπορεί κάποιος στην Ακαδημίας να μας πει ποιός επιλέγει τις πολυέξοδες Χριστουγεννιάτικες "γιορτές" μέσα Μαρτίου και σπαταλά χρήματα ανούσια, αντί να τα διαθέσει σε αυτούς που τα έχουν πραγματικά ανάγκη;

13 Μαρ 2010

Δεν γιορτάζω, αγαπητή μου ΕΣΗΕΑ...


Διαβάζω στην ανακοίνωση της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, με αφορμή τη σαββατιάτικη (13/3) "γιορτή": "...Στο τέλος της γιορτής βέβαια όπως κάθε χρόνο, θα μοιραστούν τα δώρα στα παιδιά των μελών μας".
Χμμμ... "όπως κάθε χρόνο";
Συγχωρέστε με, αλλά "κάθε χρόνο" γιορτή δεν γινόταν Μάρτη μήνα, αλλά την περίοδο της πρωτοχρονιάς. 'Η κάνω λάθος; Και γιατί, παρακαλώ, φέτος γίνεται η γιορτή με ... πασχαλιάτικη καθυστέρηση; Μπορούν οι διοργανωτές να αιτιολογήσουν - δικαιολογήσουν αυτή την εξέλιξη;
Δεν νομίζω, δεν πιστεύω ειλικρινά ότι η φωνή μου μπορεί να εκφράσει κάποιον πέρα από τον εαυτό μου. Ωστόσο, εκτιμώ ότι έχω δικαίωμα έστω και τώρα, έστω και από αυτό το βήμα, να πω τη γνώμη μου. Και η γνώμη μου είναι ότι τα παιδιά των μελών της ΕΣΗΕΑ, ειδικά αυτή την περίοδο, ούτε δώρα από το "Μουστάκα" ή όποιον άλλο του είδους έχουν ανάγκη, ούτε το "πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τραγουδιστές, νεανικά μουσικά συγκροτήματα, παιδικό θέατρο, ταχυδακτυλουργούς, κλόουν και πολλές άλλες εκπλήξεις" είναι που τους λείπει...
Τα παιδιά των μελών της ΕΣΗΕΑ και όλων εκείνων που ακόμα δεν είναι μέλη της Ενωσης, νομίζω ότι αυτό που θέλουν είναι χαμογελαστούς γονείς, πατεράδες και μαμάδες χωρίς τη σκιά της ανασφάλειας για τα οικονομικά τους ή και για το εργασιακό τους μέλλον να πέφτει πάνω στην ψυχή, στην καρδιά και το βλέμμα τους. Και για τούτα, η ΕΣΗΕΑ μπορεί με άλλους τρόπους να μεριμνήσει. Και όχι με "γιορτές", εικόνες των οποίων θα "παίξουν" σε βραδινά τηλεοπτικά δελτία για την προβολή των υποψηφίοων στις επόμενες εκλογές της Ενωσης...
Εντάξει: Δεν θέλατε στο Ταμείο Ανεργίας; Δεν θέλατε να ενισχύσετε με κάποιον τρόπο τον ΕΔΟΕΑΠ; Τα χρήματα που δαπανήθηκαν για τη φετινή γιορτή, τα δώρα, γιατί δεν αποφασίζατε τουλάχιστον να τα δώσετε στη Γιούνισεφ, στο Χαμόγελο του Παιδιού, στα νοσοκομεία Παίδων - ίσως για την αγορά χρήσιμου εξοπλισμού, στα παιδικά χωριά ΣΟΣ;
Πιστέψτε με: Κάνω το παν για να κρατήσω τη λάμψη της λαχτάρας και της υπερηφάνειας που ένοιωθα όταν έκανα αίτηση να γίνω μέλος της Ενωσής μας. Παρακαλώ, λοιπόν, φίλοι της Διοίκησης, κάντε κι εσείς κάτι να διατηρήσετε αυτή τη λάμψη ζωντανή...
Δεν κοστίζει τίποτα μια τέτοια προσπάθειά σας. Η αξία της, ωστόσο, νομίζω για πολύ κόσμο πως είναι ανεκτίμητη!

Από το http://edrana.blogspot.com το προσυπογράφω

12 Μαρ 2010

Γάμοι στις χωματερές

του Κώστα Μίντζηρα από το protagon.gr

Έλαβα χθες (μαζί με άλλους) ένα mail, που έκανε spam από μακριά κι είχε τίτλο «mass marriage in Gaza». Θα 'πρεπε να κάνω αρκετές φορές page down για να παρακάμψω την ατέλειωτη σειρά των σχολίων αποστολέων - αποδεκτών του και να φθάσω στο τέλος, όπου φαντάζομαι θα βρισκόταν η ανταμοιβή μου ως υπομονετικού αναγνώστη. Δεν το 'κανα κι έμεινα σε όσα βρίσκονταν στην αρχή και μπορούσα εύκολα να διαβάσω.


Κάποιος με το ψευδώνυμο «jus» έλεγε ανορθόγραφα, πως μολονότι δυσκολευόταν να πιστέψει την είδηση αποφάσισε να μη διακόψει την ηλεκτρονική αλυσίδα αλλά να της επιτρέψει να συνεχίσει την ψηφιακή πορεία της, ελπίζοντας πως κάποιος (που θα 'χει περισσότερο χρόνο κι υπομονή!) να ψάξει, να βρει την αλήθεια και (παρακαλεί) να τον ενημερώσει.


Ένας άλλος (ο «dorikos») έγραφε με πολλά αποσιωπητικά και θαυμαστικά: ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ... Μελλοντικοί... Συμπατριώτες μας !!!!!... καμαρώστε τους, αν... Προλάβετε!!!!, πριν λιποθυμήσετε από αηδία και τρόμο !!!!!!!...

Η είδηση που σκορπίζει αηδία και τρόμο είναι, βέβαια, ψεύτικη ενώ τα μικρά κορίτσια που οι εικονιζόμενοι γαμπροί φέρονται να παντρεύονται δεν είναι παρά τα παρανυφάκια της πολυπληθούς τελετής γάμου 450 ζευγαριών στη Γάζα.

Δεν είναι πια καιρός για τη δημιουργία χωματερής ψηφιακών σκουπιδιών; Αλλιώς θα βρωμίζουν τους υπολογιστές μας.


11 Μαρ 2010

Οι συνδικαλιστές της ΕΣΗΕΑ


Του Γιάννη Γερονικολού

Μπορεί να γίνονται μαζικές διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις απεργών στο Σύνταγμα, συγκρούσεις ΜΑΤ – διαδηλωτών και οι δημοσιογράφοι να απέχουν; Ναι, μπορούν στο όνομα της αλληλεγγύης θα απαντήσει το συνδικαλιστικό μας σωματείο, η πάλε ποτέ ισχυρή ΕΣΗΕΑ. Τώρα, ποια ακριβώς είναι αυτή η αλληλεγγύη που θάβει τους εργατικούς αγώνες με τη μη δημοσιοποίησή τους, είναι κάτι προς ανακάλυψη πρωτίστως από τους εραστές της επαναστατικής γυμναστικής στο ΔΣ της Ένωσης Συντακτών.

Μπορεί να κλείνουν εφημερίδες, να βάζουν λουκέτα ραδιοσταθμοί, να υπάρχει μπαράζ απολύσεων και γενικευμένος εκφοβισμός στα Μέσα Ενημέρωσης και την ίδια ώρα το συνδικαλιστικό σωματείο να προσπαθεί πάνω από μισό χρόνο να συγκροτήσει Προεδρείο; Ναι μπορεί, όταν μιλάμε για την τελειωμένη πιά ΕΣΗΕΑ.

Αν για τους συνδικαλιστές γενικώς, υπάρχει μια γενικευμένη δυσπιστία, για τους δημοσιογράφους - συνδικαλιστές η εικόνα γίνεται ακόμα πιο γκρίζα με τα μη έργα και τις πράξεις τους. Οι άνθρωποι που εκλέξαμε οδήγησαν την ημιθανή από τις προηγούμενες διοικήσεις Ένωση στην εντατική, στο κώμα και ουσιαστικά στο θάνατο αλλά μην το δημοσιεύσετε διότι δεν έχουν ενημερωθεί ακόμα οι συγγενείς. Δεν είναι απλά πιο μικροί από τις καταστάσεις, αλλά υπεύθυνοι για αυτές.

Τα ΜΜΕ παγκοσμίως βιώνουν μια ανεπανάληπτη κρίση, τόσο οικονομική όσο και αξιών και ειδικά τα έντυπα κλείνουν το ένα μετά το άλλο και απολύουν κατά δεκάδες τους δημοσιογράφους. Παγκοσμίως υπάρχει ένας προβληματισμός για το μέλλον και τη μετεξέλιξη του Τύπου και δεκάδες φόρα συντάσσονται για να μελετήσουν το πρόβλημα. Στην Ελλάδα όμως και την ΕΣΗΕΑ το μεγάλο πρόβλημα ήταν αν θα είναι Πρόεδρος ο Σόμπολος, ο Κουμπιάς ή ο Τρέμης, αν οι «συνιστώσες» θα συμφωνούσαν και αν διάφοροι τραχανοπλαγιάδες «αριστεροί» θα ψήφιζαν υπέρ του ενός ή του άλλου συνασπισμού. Αλλού υπήρχαν συσκέψεις επί συσκέψεων για το μέλλον μετά την εμφάνιση του I pad, εδώ όμως, στην ΕΣΗΕΑ των αρτηριοσκληρωτικών, στο «πνευματικό σωματείο», δεν έχουμε δεχτεί ακόμα ως μέλη τους συναδέλφους που δουλεύουν σε ειδησεογραφικά portal και ζητούμε με την απειλή κινητοποιήσεων «επίδομα computer»! Αυτά γνωρίζουν, αυτά διεκδικούν οι ανεκδιήγητοι.

Την ίδια ώρα, βέβαια, στο ίδιο «πνευματικό σωματείο» φιγουράρουν ως μέλη διάφοροι «πανελίστες» μεσημεριανών τηλεσκουπιδιών, διάφοροι εκβιαστές «ρεπόρτερ», τηλεκατίνες, ραδιοφωνικοί διαφημιστές και μουσικοί παραγωγοί, παιδάκια που οι Μαλέληδες τα στέλνουν με ένα μαρκούτσι να σοδομήσουν όποιον βρούν μπροστά τους, άριστοι αντιγραφείς του ΑΠΕ, τηλεφωνήτριες, «ανακουφίστριες» διευθυντικών στελεχών και πλείστοι όσοι άλλοι πικραμένοι.

Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα ζεί τα πιο μαύρα της χρόνια όχι τόσο γιατί έχουμε απαξιωθεί από τον κόσμο, όσο γιατί οι ίδιοι έχουμε απαξιώσει τη δουλειά μας. Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι αυτοί που κάνουν ακόμα ρεπορτάζ και δεν παίρνουν έτοιμη και μασημένη την τροφή από τα διάφορα κέντρα ή τα γραφεία τύπου. Ανύπαρκτα τα Μέσα που θα δημοσιεύσουν πρωτογενές ρεπορτάζ που χτυπά συμφέροντα διαφημιζόμενων με μεγάλο μπάτζετ. Αφήσαμε τους διαφημιστές να γίνουν αρχισυντάκτες και τους εκδότες να γίνουν διευθυντές. Εκεί χάθηκε η μπάλα και το παιχνίδι πια δε γυρίζει με τίποτα. Και το σωματείο; Το σωματείο συνεχίζει να ασχολείται με τις ισορροπίες κάποιων συνταξιούχων και μερικών αριστεριστών οι οποίοι αποδείχτηκαν ανίκανοι όχι να συγκρουστούν, αλλά απλά να δουν, να συζητήσουν και να επιχειρήσουν να ανοίξουν το διάλογο για την αντιμετώπιση των αιτιών της τραγωδίας.

Το πνευματικό έργο του «πνευματικού σωματείου» είναι μηδενικό, το συνδικαλιστικό του έργο ανύπαρκτο, η πολιτική του παρέμβαση μηδενική και η κοινωνική τελειώνει με το σύνθημα «αλήτες - ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι». Η ΕΣΗΕΑ όπως την ξέραμε τέλειωσε και η πρώτη απόσχιση είναι γεγονός με τους δημοσιογράφους της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία ημερήσιας πολιτικής εφημερίδας να λένε στο σωματείο τους ότι δεν το αναγνωρίζουν και κουμάντο στο μαγαζί τους θα κάνουν αυτοί και μόνον! Κάτι το οποίο δε θα τολμούσαν, βέβαια, να πούν σε ένα κανονικό προεδρείο που θα λάμβανε άμεσα πειθαρχικές κυρώσεις.

Η ΕΣΗΕΑ πρέπει να γκρεμιστεί ως νοοτροπία και να ξαναχτιστεί με νέα υλικά και φρέσκα μυαλά που μπορούν να αντιληφθούν τις προκλήσεις των καιρών και όχι μόνον να γρηγορούν για να μην κλείσουν τα δημοτικά ραδιόφωνα, να μη χάσουν τη βολή τους οι εκατοντάδες κηφήνες της ΕΡΤ και να μη δυσαρεστηθούν οι εκδότες.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και η παγκόσμια κρίση στον Τύπο πρέπει να γίνει αφορμή για συντελειακές αλλαγές στην Ένωση Συντακτών, αλλά και στη νοοτροπία των δημοσιογράφων. Πρώτη προτεραιότητα μετά την αντιμετώπιση των μαζικών απολύσεων πρέπει να είναι και εδώ, όχι κάποια αστεία επιδόματα ή η προσήλωση στις τακτικές ετήσιες αυξήσεις, αλλά τα θεσμικά. Η δημόσια συζήτηση για τη χρήση των νέων τεχνολογιών προς όφελος του πολίτη των Μέσων και της δημοσιογραφίας και βέβαια, πρωτίστως, η επαναφορά του ελέγχου και της επεξεργασίας της είδησης στους δημοσιογράφους, από τα χέρια του μάρκετινγκ και των εκδοτών που βρίσκονται σήμερα, τόσο στις εφημερίδες όσο και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, θα έπρεπε ήδη να μας απασχολεί πολύ περισσότερο από την αύξηση του ΦΠΑ και την αλληλέγγυο συμμετοχή μας στην απεργία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.


H ΕΣΗΕΑ


Από το blog στης Βουλής τα έδρανα

Δεν θα ήθελα να αρχίσω τώρα μια συζήτηση αναφορικά με το περιεχόμενο ή τη σκοπιμότητα μιας απεργιακής κινητοποίησης, όπως αυτές που η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ αποφασίζει (και) το τελευταίο διάστημα, σαν "ουρά" της ΑΔΕΔΥ, ή της ΓΣΕΕ, ή του όποιου άλλου μαζικού - συνδικαλιστικού φορέα. Αυτό είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει, με τη συμμετοχή όλων των μελών της Ενωσης Συντακτών - και που τελικώς αφορά την ίδια την Ενωση. Το παρόν και το μέλλον της.
Επειδή, ωστόσο, κάποια στιγμή μπορεί μια τέτοια συζήτηση ν' αρχίσει, ας κάνω και μια-δυο (άντε, κάπως περισσότερες) ερωτήσεις...
ΓΙΑΤΙ τα μέλη του Δ.Σ. δεν έχουν αισθανθεί την ανάγκη να ατιολογήσουν - απολογηθούν, για το πολύμηνο κενό διοίκησης από τις τελευταίες εκλογές; Με ποιό ανάστημα τώρα καθοδηγούν τον κλάδο;
Τόσο καιρό που σε αρκετά Μέσα Ενημέρωσης "βράζει" η ανησυχία και η ανασφάλεια των εργαζομένων του ενός μισθού - της μιας απασχόλησης, ΓΙΑΤΙ δεν ανέλαβε την πρωτοβουλία για αντιμετώπιση του προβλήματος; Αν δεν αποφάσιζε απεργία η ΑΔΕΔΥ, η ΕΣΗΕΑ τί θα έκανε τόσο καιρό;
ΠΟΙΟΙ και γιατί αποφάσισαν τη ... χριστουγεννιάτικη γιορτή να την κάνουν λίγο πριν από το Πάσχα; Πόσο θα κοστίσει (μαζί με τα ... δώρα); ΓΙΑΤΙ δεν αποφάσιζαν τα όποια έξοδα να τα διαθέσουν στο Ταμείο Ανεργίας, ή στον ΕΔΟΕΑΠ;
ΤΙ έχει απογίνει με το Μητρώο; ΠΟΙΟΙ και ΓΙΑΤΙ δεν έχουν απαιτήσει να προχωρήσει η δυσώδης υπόθεση των "μυστικών κονδυλίων"; ΠΟΙΟΙ και ΓΙΑΤΙ δεν έχουν απαιτήσει να πέσει φως στο ζήτημα της ασυμβίβαστης απασχόλησης δημοσιογράφων σε γραφεία Τύπου Οργανισμών ή και Υπηρεσιών, ενώ ταυτόχρονα καλύπτουν "δημοσιογραφικά" το σχετικό ρεπορτάζ;
ΠΟΙΟ το περιεχόμενο μιας απεργιακής κινητοποίησης, όταν την επομένη οι δημοσιογράφοι πρέπει να κάνουν διπλάσια δουλειά, προκειμένου να καλύψουν δημοσιογραφικά ΚΑΙ τα όσα συνέβησαν την ημέρα της απεργίας;
ΠΟΙΟΣ θα εξηγήσει το νόημα μιας ολιγόωρης στάσης εργασίας στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ;
ΓΙΑΤΙ πρέπει να περάσουν πολλές ημέρες γραφειοκρατικών διαδικασιών προκειμένου να ανανεωθεί το δελτίο δημοσιογραφικής ταυτότητας στην αρχή κάθε έτους;

9 Μαρ 2010

Ο Γιώργος


Έχω γράψει δεκάδες πόστ και χιλιάδες λέξεις για την πεποίθησή μου οτι η πολιτική είναι η μόνη ελπίδα απέναντι στις αιμοδιψείς "αγορές". Έχω μαλώσει και με φίλους όταν έγραφα στις αρχές οτι αυτό που περιμένω από τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι η πολιτική αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, τόσο σε Ευρωπαϊκό όσο σε παγκόσμιο επίπεδο, και όχι μόνο το "ξεβράκωμα" στις "αγορές".

Τελικά ο παίχτης είναι καλύτερος από κάθε προσδοκία. Η Ελλαδούλα ζητούσε ένα Δομάζο και βρήκε ένα Μαραντόνα! Μπορεί διάφορα δεξιά ζώα να μην καταλαβαίνουν (πώς άλλωστε...) και να λοιδορούν, μπορεί οι "συνιστώσες" να μη βλέπουν πέρα από τα Εξάρχεια, μπορεί και κάποιοι μέσα από το ΠΑΣΟΚ να είναι πιο μαλάκες κι από τα βράχια, ο Γιώργης όμως έχει πάρει τη μπάλα και παίζει το παιχνίδι του στο διεθνή στίβο.


Όπως γράφουν και Τα Νέα "
αν δεν υπήρχε ο Γιώργος Παπανδρέου θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Ή αλλιώς: έγινε Πρωθυπουργός ακριβώς την ώρα που η Ελλάδα χρειαζόταν έναν ηγέτη με τα δικά του χαρακτηριστικά: άνεση στις διεθνείς σχέσεις, ευχέρεια επικοινωνίας με τις πολιτικές ηγεσίες του πλανήτη, διπλωματικό ταλέντο και κουράγιο. Ο Ελληνας Πρωθυπουργός- και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ας μην το ξεχνάμε- έχει αίσθηση της παγκοσμιοποιημένης πολιτικής. Και προσωπική αναγνώριση σε όλο τον κόσμο. Γνωρίζει το παιχνίδι στη διεθνή σκακιέρα, είναι αποδεκτός από τα μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης και ξέρει να σταθεί απέναντί τους."

Ο Γιώργος έχει το ρεκόρ γκίνες πρωθυπουργικών συνεντεύξεων σε ξένα Μέσα και μπορεί εύκολα να κοντράρει πιλότο σε ώρες πτήσης. Το κατόρθωμά του όμως δεν είναι αυτό. Είναι πως με αυτό το μαραθώνιο μετέτρεψε το Ελληνικό οικονομικό πρόβλημα σε Διεθνές πολιτικό και ανάγκασε τους "μεγάλους" να το αντιμετωπίσουν σαν τέτοιο.
Ο τύπος παίζει σε άλλο επίπεδο όσο εδώ τσακώνονται ο Πάκης με τον Ραγκούση για τους διευθυντές του Δημοσίου και ο θλιβερός Σαμαράς ψάχνει τη συνταγή για το "μείγμα" των μέτρων.

Γ.Γερονικολός
-------------------------------------------

Του Α. Καρακούση από Το Βήμα

Τους τελευταίους μήνες η Ελλάδα φάνταζε βέβαιο θύμα.

Υπερχρεωμένη, πληγωμένη από την κρίση και αναξιόπιστη από τις λογιστικές αλχημείες της κυβέρνησης Καραμανλή, έμοιαζε αδύναμη και ανυπεράσπιστη. Ο διεθνής Τύπος πίεζε αφόρητα, οι Βρυξέλλες σιγοντάριζαν, η Φραγκφούρτη το ίδιο, οι μεγάλες ξένες τράπεζες απέστρεφαν την κεφαλή τους και οι συνδεδεμένοι μαζί τους διεθνείς κερδοσκόποι ένιωθαν ασφαλείς στο παίγνιό τους.

Οι κυρίαρχες δυνάμεις του πλανήτη είχαν βγάλει το πόρισμά τους: Η Ελλάδα ήταν καταδικασμένη σε αργό θάνατο, δεν διέθετε αποθέματα δυνάμεων να αντισταθεί, ήθελε- δεν ήθελε, αργά η γρήγορα, θα υπέκυπτε στις πολλές πιέσεις και θα έδινε ευκαιρίες για την ανάπτυξη ακόμη πιο κερδοφόρου παιγνίου σε όλη την ευρωζώνη.

Ολος αυτός λοιπόν ο διασυνδεδεμένος και αμαρτωλός κύκλος ασκήθηκε κατά τρόπο πρωτοφανή στο ασθενές σώμα της Ελλάδας.

Ο Αλμούνια που δεν αντελήφθη την προηγούμενη κρίση, ο Μπαρόζο που έκανε στα στραβά μάτια στους ομοϊδεάτες του, ο Τρισέ που χάθηκε στο πέλαγος από τις φούσκες, ο Σόρος, ο Πόλσον, ο Ρουμπίνι, όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι γκουρού και μάγοι των αγορών που το φθινόπωρο του 2008 είδαν τον κόσμο τους να καταρρέει υπό το βάρος των ανομημάτων τους, αφού εξαφανίστηκαν για λίγο, θέλησαν να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Πίστεψαν ότι θα ξεπλύνουν εδώ όλες τις ντροπές τους.

Αμετροεπείς και θρασείς καθώς είναι, αγνόησαν ότι η κρίση ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά της πολιτικής.

Οταν ο Γ. Παπανδρέου άρχισε να μιλάει για το βάρος της κερδοσκοπίας και να ζητεί την αλληλεγγύη της Ευρώπης, οι περισσότεροι τον λοιδώρησαν.

Επέμεινε όμως, έθεσε το θέμα στη σύνοδο κορυφής, απαίτησε και έλαβε, έστω με κρύα καρδιά, την πολιτική στήριξη των εταίρων και όταν τον ξέχασαν επανήλθε δριμύτερος, για να δεχθεί νέο κύμα πιέσεων.

Υπέκυψε, είναι αλήθεια. Ελαβε τα μέτρα που ζητούσαν, αλλά συνέχισε να απαιτεί δράση κατά των κερδοσκόπων, να διεκδικεί καινούργια εργαλεία και διορθώσεις της ευρωπαϊκής συνθήκης. Με τον καιρό ανεδείχθη η πλεονεξία των κερδοσκόπων και διεφάνησαν οι απώτεροι σκοποί, που μόνο αγαθοί δεν ήταν.

Τώρα πλέον σε Αμερική και Ευρώπη λένε πως δεν γίνεται να ορίζονται οι τύχες των χωρών από την κερδοσκοπία.

Στη Βασιλεία ο κ. Τρισέ αναζητεί τρόπους να περιορίσει τη δράση της, το θέμα έφθασε στον Ομπάμα, σύντομα θα φθάσει στους G20 και οι Βρυξελλιώτες θέλουν να στήσουν ευρωπαϊκούς μηχανισμούς χρηματοδότησης, μιλάνε για την ανάγκη οικονομικής διακυβέρνησης και αποδέχονται τις ατέλειες της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

Το βέβαιο θύμα δεν υπέκυψε. Ισως να πάρει και το αίμα του πίσω. Οσο υπάρχει Πολιτική και η δύναμή της πηγάζει και εξαρτάται από τον Λαό, η ελπίδα δεν χάνεται.

Ηγέτες

Oι κρίσεις συνήθως ακινητοποιούν τις ηγεσίες. Σπάνια επιτρέπουν την ανάδειξη προσόντων και δυνατοτήτων. Ο Γιώργος Παπανδρέου φανέρωσε αντοχές και έδειξε ότι διαθέτει αποθέματα δυνάμεων. Κινήθηκε με άνεση στον διεθνή χώρο, σαν να βρίσκεται στον φυσικό του χώρο. Αλήθεια, μπορεί να φαντασθεί κανείς τον κ. Καραμανλή στη θέση του;

Από Το Βήμα

Οι Γερμανοί και οι ιστορίες του κυρίου Κ.


Του Γκαζμέντ Καπλάνι από Τα Νέα gazikap@gmail. com

Ετυχε πέρυσι να επισκεφθώ συχνά τη Γερμανία. Θέλοντας και μη, σχημάτισα κάποια στερεότυπα για τους Γερμανούς. Αραδιάζω λοιπόν μερικά, αν και στο μέλλον πιθανόν να τα αναθεωρήσω. Στο εστιατόριο πληρώνει ο καθένας τα δικά του. Θυμούνται έπειτα από εννιά μήνες τον καφέ που τους κέρασες. Σπάνια φιλιούνται όταν συναντιούνται. Οταν σου μιλούν, σε κοιτούν στα μάτια. Είναι ξεροκέφαλοι. Τα παιδιά αποχωρίζονται τους γονείς στα δεκαοκτώ. Εάν κάποιος έχει συμπληρώσει τα 27 και μένει ακόμα με τους γονείς του, θεωρείται «φιλοξενούμενος». Οι εικοσάχρονες προσβάλλονται αν δεν τις αποκαλείς «Κυρία». Οι καθηγητές μιλούν στον πληθυντικό στους μαθητές. Και οι συνάδελφοι στη δουλειά τον πληθυντικό χρησιμοποιούν. Τρώνε βαριά το πρωί και νωρίς το βράδυ. Περιμένουν να ανάψει το πράσινο, ακόμα και αν βρίσκονται στην έρημο. Μιλούν χαμηλόφωνα. Πίνουν μπίρα και στο Μετρό. Πάνε σινεμά και μόνοι τους. Δεν μιλούν με χειρονομίες. Δεν ξέρουν τι σημαίνει τακτ. Για να κάνεις αστείο με κάποιον Γερμανό πρέπει να τον ξέρεις τουλάχιστον δέκα χρόνια. Την πάτησες αν αργήσεις σε ραντεβού. Δεν έχουν πρόβλημα να μοιραστούν το τραπέζι στο εστιατόριο με αγνώστους. Οταν έχουν πιει πολλή μπίρα, μπορεί να φανούν ακόμα και λίγο χαρούμενοι. Πλένουν τα πιάτα με υγρό πιάτων, αλλά δεν τα ξεπλένουν. Αν και παράγουν τα καλύτερα αυτοκίνητα, κυκλοφορούν με ποδήλατο. Οι γυναίκες δεν ξυρίζουν τις μασχάλες τους. Οι νέοι ενδιαφέρονται ελάχιστα για τα επώνυμα ρούχα. Σε γαμήλια τελετή, στο Βερολίνο, είδα γαμπρό και νύφη με jeans και Τ-shirt. Μόλις βλέπουν τον ήλιο, ξαπλώνουν κάτω και βγάζουν την κοιλιά έξω. Τη νύχτα οι γυναίκες κυκλοφορούν μόνες τους στον δρόμο και κανένας άντρακλας δεν τις ενοχλεί. Τα σκουπίδια δεν τα πετάνε στον ίδιο κάδο απορριμμάτων, αλλά σε διαφορετικούς για ανακύκλωση. Οι ταξιτζήδες δεν καπνίζουν στο ταξί και δεν σου αφηγούνται την ιστορία της ζωής τους. Σέβονται τον διπλανό τους. Σέβονται τους νόμους, ακόμα και όταν ξέρουν ότι δεν τους παρακολουθεί κανείς. Freund (φίλος) είναι μια λέξη που χρησιμοποιούν με μεγάλη τσιγκουνιά. Το να είσαι φίλος δεν σημαίνει ότι το λέμε τρεις φορές την ημέρα. Εάν σε θεωρούν φίλο, πάντως, μπορείς να βασιστείς πάνω τους. Είναι εργατικοί, συστηματικοί, τελειομανείς, σε σημείο που σε τρομάζουν καμιά φορά. Πίνουν καπουτσίνο οποιαδήποτε ώρα της νύχτας. Μερικές φορές είναι πιο άκαμπτοι και από τους ελέφαντες. Οι Γερμανοί είναι όλοι ίδιοι. Εκτός από τους Γερμανούς που γνωρίζω εγώ. Εκείνοι είναι διαφορετικοί, ακόμα και ο ένας από τον άλλον. Σε κάθε περίπτωση, παρακολουθώντας την περασμένη εβδομάδα το πρώτο γερμανικό κρατικό κανάλι να μεταδίδει αισχρές εικόνες για την Ελλάδα και τους Ελληνες, έμεινα άναυδος. Εμένα μου φάνηκε πιο πολύ σαν έκρηξη εσωτερικής δυστυχίας. Οταν είσαι τόσο δυνατός και συμπεριφέρεσαι τόσο μίζερα σημαίνει ότι κατά βάθος νιώθεις unglucklich, δυστυχισμένος δηλαδή. Επειτα, όταν διάβασα την επιστολή της εφημερίδας «Βild» στον Γιώργο Παπανδρέου για τους έντιμους Γερμανούς και τους απατεώνες Ελληνες, θυμήθηκα τις «Ιστορίες του κυρίου Κόινερ» του Μπρεχτ. Ειδικά στο κομμάτι της επιστολής που έλεγε για την τεμπελιά των Ελλήνων και την απαράμιλλη εργατικότητα των Γερμανών. «Ρώτησαν τον κύριο Κ. “Με τι ασχολείσαι;”. Ο κύριος Κ. απάντησε: “Δουλεύω σκληρά. Ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου”»...
LΙΝΚ:
http://gazikapllani.blogspot.com

6 Μαρ 2010

Ποιος ορίζει το «εφικτό»;


Γράφει ο Γιάννης Γερονικολός

Δυστυχώς δεν είμαι οικονομολόγος για να μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα των ημερών «τι άλλο μπορούσε να γίνει». Δεν είμαι ούτε τόσο καλός μάγειρας για να έχω άποψη στην επικοινωνιακή σημαία ευκαιρίας του Σαμαρά περί «αποτυχημένου μείγματος». Δεν είμαι καν τόσο ηλίθιος όσο θα έπρεπε για να μην εξοργίζομαι με κάποια από τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης.

Είμαι από αυτούς που θεωρούν μπαρούφα τη ρήση ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Η λογιστική είναι η τέχνη του εφικτού. Η πολιτική είναι η μαγεία του ανέφικτου, το όνειρο, η ελπίδα, το όραμα, η προσπάθεια για καλύτερη ζωή, καλύτερο κόσμο, οι υψηλοί στόχοι για ένα διαφορετικό μέλλον. Οι διάφορες ιδεολογίες αυτό και μόνον κάνουν, να δίνουν με τα ίδια δεδομένα διαφορετικά αποτελέσματα, στο δρόμο προς τον ίδιο σκοπό. Έτσι, δε δέχομαι το λογιστικό «τι άλλο να κάναμε» αλλά το πολιτικό γιατί διαλέξαμε να κάνουμε αυτό.

Να δεχτώ ότι πρόκειται για κατάσταση έκτακτης ανάγκης και σε τέτοιες περιπτώσεις πρώτα πράττεις ό,τι χρειάζεται για να σωθείς και μετά μετράς τις απώλειες. Και πάλι όμως με εξοργίζει να την πληρώνει μόνο ο συνήθης ύποπτος «εχθρός λαός», ενώ όσοι και όσα ευθύνονται για την κρίση ουδείς τα αγγίζει.

Κόβονται κονδύλια για την παιδεία, ούτε ευρώ όμως δεν κόπηκε από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Δίνεται πράσινο φως για προσλήψεις στην υγεία, όταν η Φώφη ακόμα προσπαθεί να βρει τους χιλιάδες νοσηλευτές που λείπουν με απόσπαση. Κόβονται μισθοί από τους υπαλλήλους, οι βουλευτές όμως και οι διορισμένοι συγγενείς τους στη Βουλή κάνουν την πάπια. Μαχαίρι στα επιδόματα του δασκάλου, πληρώνουμε όμως για να έχουν χιλιάδες τύποι, από συνταγματάρχη μέχρι στρατηγό και από γενικό διευθυντή μέχρι βλαχοδήμαρχο, υπουργό ή σύμβουλο της ΕΡΤ υπηρεσιακό αυτοκίνητο με οδηγό. Αυξάνεται ο ΦΠΑ αλλά οι μόνοι που τον αποδίδουν είναι οι φουκαράδες. Οι υπόλοιποι λαδώνουν τον έφορο να μη δει τα πλαστά τιμολόγια ή και τον υπουργό για να τα ξεχάσει. Αυξάνεται ο φόρος στη βενζίνη και τα τσιγάρα, αλλά δεν καταπολεμάται το κύκλωμα λαθρεμπορίας που κοστίζει πολλαπλά δις στο κράτος. Κόβονται τα δώρα, αλλά δεν κόβονται τα δύο διοικητικά συμβούλια για τις τρεις γραμμές του Μετρό.

Στα τριάντα δις υπολογίζει ο ΣΕΒ τη φοροδιαφυγή, ενώ με τον Αρμαγεδδών των μέτρων το δημόσιο υπολογίζει να γλυτώσει περί τα 4,8 δις ευρώ. Την ίδια ώρα οι γιατροί που πιάστηκαν στα πράσα στο Κολωνάκι, ξαναπιάστηκαν να μην κόβουν αποδείξεις και φυσικά θα ξαναπιαστούν. Κλείστους λοιπόν τα ιατρεία, πάρε τους την άδεια, βάλτους στη φυλακή, διαπόμπευσέ τους δημοσίως να παραδειγματιστούν και οι υπόλοιποι. Πώς αλλιώς θα «ιδρώσουν», με την επίκληση του πατριωτικού τους φρονήματος;

Τα παραδείγματα αυτά δυστυχώς είναι εκατοντάδες και αποδεικνύουν περίτρανα ότι δεν φταίνε για το χάλι μας οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά το δημόσιο. Το δημόσιο που τελικά δεν είναι ο υπάλληλος, ο προϊστάμενος ή ο διευθυντής, αλλά το ίδιο το πολιτικό προσωπικό.

Τι άλλο, λοιπόν, θα μπορούσε να γίνει; Τίποτα όσο δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή όλου του σαθρού οικοδομήματος. Αρχίζοντας από τη νοοτροπία κομμάτων, βουλευτών και πολιτευτάδων. Την νοοτροπία που κάνει έναν υφυπουργό της κυβέρνησης να λέει ουσιαστικά στη Βουλή ότι θα κάνει ό,τι τον προστάξουν αυτοί που μας δάνεισαν, λες και τον εξέλεξαν οι FT να κάνει τον ταμία όπως του είπε και ο Παπουτσής και όχι εμείς για να βρει πολιτικές λύσεις.

Όσο αυτοί σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα σκέφτονται πρώτα τα ψηφαλάκια και τους «ημετέρους» ισχυρούς και μετά τον πολίτη, όσο ψάχνουν λύσεις όχι πολιτικές αλλά μόνον λογιστικές, είμαστε καταδικασμένοι στη δημοκρατία των τηλεπαραθύρων και τη πολιτική του «εφικτού». Και στο «εφικτό», ποτέ δεν ήταν νόμος το «δίκιο του εργάτη», μα του «νταβατζή», του τραπεζίτη και των «αγορών».

photo via Flickr: anjali mudra

Εμείς και αυτοί


Του Δ. Δανίκα από Το Βήμα
Να δώσω, αλλά και αυτοί να δώσουν το κατιτίς. Να στερηθώ, αλλά να κόψεις κι εσύ κάνα πόντο από τα δεκάμετρα πούρα τους. Να με ξυρίσεις παντού, αλλά να κουρέψεις κι εσύ τις τριχούλες από τα ρόδινα αφτάκια τους. Διάολε. Εγώ σε ψήφισα. Εγώ πρωθυπουργό σε έκανα. Εγώ, όταν οι άλλοι σε έφτυναν, σε υποστήριξα. Εγώ όλα σ΄ τα έδωσα. Κι εσύ, τώρα, μου τα παίρνεις όλα. Δύο πράγματα μαζί κυκλοφορούν σε κάθε σημείο αυτής της στεγνής ελληνικής γης. Κοπιάστε να τα ακούσετε και να ταρακουνηθείτε. Το πρώτο: Να αποδείξουν όλοι την πατριωτική ευαισθησία τους. Να πληρώσουν οι κατέχοντες, οι κερδισμένοι, οι μεγιστάνες, ζάπλουτοι, οι ευνοημένοι. Ενα ελάχιστο μέρος από την απροσμέτρητη κερδοφορία τους. Να επιστρέψουν στο κοινό ταμείο ένα μικρό μέρος από το περίσσευμα με το οποίο θα τρώνε με χρυσά κουτάλια ακόμα και τα δισέγγονα των τρισεγγονών τους. Μια μικρή θυσία για το θεαθήναι της αλληλεγγύης τους. Για όνομα του Θεού και της Παναγίας. Πόσα θέλεις μωρέ για να γλεντάς σαν τον Μίδα; Το σύμπαν; Το δεύτερο: Να βγουν στη σέντρα κάποια ονόματα και να τιμωρηθούν προς παραδειγματισμό οι πειρατές που έκαναν πλιάτσικο στα Ταμεία. Τα ονόματα τα ξέρουν. Τους φακέλους τούς έχουν. Τα στοιχεία τα ξέρουν. Τους ηθικούς αυτουργούς και όλους τους λοιπούς συνεργούς τούς γνωρίζουν. Επομένως τι περιμένουν; Να σου πω εγώ τι περιμένουν. Εγώ ο καχύποπτος, τρομοκρατημένος και αιωνίως καρπαζωμένος. Από τη στιγμή που η εξαγγελία του ξυρίσματος δεν συνοδεύτηκε και με την ονομαστική τιμωρία των ενόχων, ε τότε δεν περιμένουν τίποτε. Σ΄ αυτόν τον τόπο το ξάφρισμα του εργαζομένου πορεύεται με την ατιμωρησία των ενόχων. Και ο πατριωτισμός του φτωχού συνοδεύεται με την ουδετερότητα του κεφαλαιοκράτη. Ελληνας ο εργάτης. Ελβετός ο πλουτοκράτης!

ddanikas@dolnet.gr

26 Φεβ 2010

Γερμανοί


Γράφει ο Γιάννης Γερονικολός

Όσο οι Γερμαναράδες το πήγαιναν πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά κτλ μας είχαν στριμώξει στα σχοινιά, το ξύλο έπεφτε ανελέητο και το μόνο που είχαμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε να χτυπήσει το καμπανάκι για τη λήξη του γύρου ώστε να βάλουμε λίγο πάγο στις πληγές. Το «Στέρν» έγραφε αυτά που λέμε όλοι και μας εξοργίζουν για τη χώρα μας και το «Focus» μας πείραζε με αμφιλεγόμενης αισθητικής (εγώ πάντως ως εξώφυλλο το βρήκα εξαίρετο) φωτοσοπιές.

Οι Γερμαναραίοι είχαν βρεί καινούριο φταίχτη για την φτώχεια που τους έχουν οδηγήσει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η αδυναμία πολιτικής άμυνας απέναντι στην παντοκρατορία των «αγορών» και η δογματική προσήλωση της Μέρκελ και της Μπούτεσμπανκ στα νούμερα του πληθωρισμού. Εκεί ακριβώς ήταν που πήραν αέρα και ξέφυγαν από τις τακτικές του οργανωμένου στρατεύματος πιστεύοντας ότι μπορούν να χτυπήσουν ακόμα και εκεί που είναι το προνομιακό σημείο των ατάκτων: κάτω από τη μέση!..

Μοιραίο λάθος! Ή αλλιώς… πού πας ρε Καραμήτρο τσοπαναραίε μπυρολάτρη; Πας να κάνεις χαβαλέ σε ποιους; Σε αυτούς που το ανήγαγαν σε επιστήμη; Σε αυτούς που πρώτα μαθαίνουν να προκαλούν και μετά να μιλάνε; Σε αυτούς που κάνουν τρείς ώρες να πιούν ένα καφέ γιατί δεν προλαβαίνουν σε λιγότερη ώρα να «θάψουν» τους φίλους που λείπουν;

Πήγαν και έγραψαν οι ανόητοι ένα πόνημα με τον τίτλο «Μπορεί κανείς να καταλάβει τους Έλληνες;» στον διαδικτυακό τόπο του Focus με «εξυπνάδες» τύπου: «Τα αρχαία ελληνικά είναι υποχρεωτικό μάθημα από την Α' Γυμνασίου. Σαν να λέμε ότι οι Γερμανοί μαθητές θα πρέπει να μάθουν γοτθικά». Τέτοια καφρίλα ο ανόητος, αγράμματος ξανθομπούμπουρας, και μετά ντρεπόμαστε εμείς για τον κάθε Χίο. Από τη στιγμή που έγινε το μοιραίο λάθος και υπήρξε αλλαγή «γηπέδου», τους ευχαριστούμε για το δώρο και εκεί που τους χρωστάγαμε, πάμε τώρα να τους πάρουμε και το βόδι.

Δε θα περίμενα ποτέ από έναν Γερμαναρά που μεγάλωσε σε μια ανήλιαγη γκρίζα πόλη μπροστά στην οποία το νεκροταφείο στα Φιλιατρά έχει περισσότερη ζωή, να λέει ότι μπορεί να καταλάβει τους Έλληνες. Για την ακρίβεια, θα ένιωθα μεγάλη έκπληξη αν έλεγε ότι μπορεί να καταλάβει τίποτα παραπάνω από τις πινακίδες της αούτομπακν.

Τι να περιμένει όμως κανείς από ανθρώπους που πίνουν νερό με λεμόνι ή με… μπουρμπουλήθρες, που μεθάνε με μπύρα, καταναλώνουν λίτρα νερωμένου κρύου τσαγιού και ξεδιψάνε με σταφυλάδα(!) ή λεμονάδα η οποία έχει τόση σχέση με τα λεμόνια όση το κονιάκ. Από ανθρώπους που τρώνε με χρονόμετρο και δοσομετρητή φαγητά που (με ορισμένες λαμπρές εξαιρέσεις λουκάνικων) δεν τα δίνεις ούτε στο σκύλο σου. Φαίνεται αδιανόητο στο βλαχαδερό που έγραψε τον λίβελο στο Focus ότι στις ταβέρνες βάζουμε τα φαγητά στη μέση του τραπεζιού και τσιμπάμε όλοι από τα πιάτα. Λογικό! Τι να φάει έτσι στην πατρίδα του η γλιμούτσα, την πράσινη σούπα ή το τυρί που βρωμοκοπάει ποδαρίλα πάνω σε παξιμάδι; Άσε που είναι τόσο τσιγκούνηδες που προτιμούνε να σε πυροβολήσουν (χαρά τους) παρά να σε κεράσουν μια μπύρα, οπότε σαφώς τους φαίνεται απίστευτο για τη μοιρασιά στο λογαριασμό να μη μετράμε τις μπουκιές αλλά τα «κεφάλια».

Είναι δε, τόσο καθυστερημένοι που τους δείχνουν όλα τα έργα μεταγλωττισμένα, τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο. Έχετε δει το «die hard» στα Γερμανικά; Ανεπανάληπτη εμπειρία. Κάποια κανάλια μάλιστα ,που προφανώς απευθύνονται σε λοβοτομημένους της κραταιάς κάποτε Στάζι ή των Εθνικοδημοκρατών του ΝPD, μόλις τελειώσει μια ταινία την ξαναδείχνουν καπάκι (σοβαρά μιλάω) για όποιον δεν την κατάλαβε!

Όσο για τα τοπωνύμια και τη γλώσσα, πάει πολύ να μιλάνε αυτοί που συνεννοούνται σχεδόν μόνο με σύμφωνα και για να πεις σε ταξιτζή το δρόμο που θέλεις να σε πάει πρέπει να του μιλάς ένα δίλεπτο. Μια υπέροχη μελωδική γλώσσα, με άναρθρες κραυγές και λέξεις με τα τριάντα κολλητά σύμφωνα που άπλα είναι αδύνατον να προφέρεις. Ας προσμετρήσουμε επίσης ότι οι σκηνοθέτες για να μην ξενερώνουν οι θεατές στις Γερμανικές «ερωτικές» ταινίες απαγόρευσαν εντελώς τις ομιλίες…

Οι Γερμανοί είναι ένας πραγματικά περίεργος λαός. Ενώ είναι επιεικώς αχρείοι, φωνακλάδες, κακόγουστοι, ανάγωγοι, άφιλοι, ασπρουλιάρηδες και φασιστάκια από κούνια με απωθημένα από τις αξύριστες γκόμενές τους, θεωρούν ότι επειδή μπορεί κάποιος να τους μαντρώσει μέσα σ ένα εργοστάσιο να σφίγγουν βίδες και να φτιάχνουν καλές τοστιέρες, είναι λαός… «uber alles». Σκατά είναι. Ανθρωπάκια καλά προγραμματισμένα και καλοκουρδισμένα που αν βρούν έναν Χίτλερ να τους πει ότι οι Έλληνες κάνουν καλή καύση με λίγους ρίπους, δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να μας πετάνε στο τζάκι τους τις κρύες νύχτες του Βαυαρικού χειμώνα, με τα παιδιά μας για προσάναμμα.

«Germanischer Führerstaat» στην Ευρώπη;.. Ευχαριστούμε, δε θα πάρουμε.

Στο ίδιο τραπέζι με τον γίγαντα


Του Ρούσσου Βρανά , rvranas@otenet.gr από τα Νέα

Γίναμε όλοι αντιναζιστές. Κάθε πράγμα στον καιρό του όμως. Γιατί άλλο να θυμάσαι τους ναζί όταν δεν υπάρχουν πια κι άλλο να τα βάζεις μαζί τους όταν τους έχεις μπροστά σου. Άλλο να θυμάσαι αυτούς που τους πολέμησαν κι άλλο να ξεχνάς πως εκείνοι που αργότερα έστειλαν αυτούς τους πολεμιστές στο εκτελεστικό απόσπασμα ή στη φυλακή δεν ήταν οι ναζί. Άλλο να θυμάσαι πως οι ναζί κατέλυσαν τη χώρα κι άλλο να ξεχνάς πως αυτοί που μετά την ήττα τους την κυβέρνησαν δεν ήταν εκείνοι που τους πολέμησαν.

Τι νόημα
έχει λοιπόν να επικαλούμαστε σήμερα τις ναζιστικές δηώσεις; Τι νόημα έχει να ξεθάβουμε τους 125.000 εκτελεσθέντες, τους 500.000 νεκρούς από την πείνα και τις κακουχίες της γερμανικής κατοχής, τους 70.000 δολοφονηθέντες Ελληνοεβραίους; Τι νόημα έχει να οδυρόμαστε για τις 3.700

πόλεις και χωριά που ισοπεδώθηκαν, το Δίστομο, την Κάνδανο; Τι νόημα έχει να εγκαλούμε για όλα αυτά μια κυβέρνηση και έναν ολόκληρο λαό με τον οποίο τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας τα καλοκαίρια και κάνουμε μπίζνες μαζί του όλη τη χρονιά; Τι νόημα έχει να θυμόμαστε σήμερα εκείνες ακριβώς τις ναζιστικές θηριωδίες τις οποίες είχαμε φροντίσει επιμελώς να ξεχάσουμε, όταν συνομολογούσαμε με τη Γερμανία το σύμφωνο ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Τα θύματα των ανταγωνισμών που οδήγησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα μετρήσαμε. Αν κάποιοι σήμερα επιμένουν να τα ξαναμετρούν, είναι επειδή δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να μετρήσουν τα θύματα ενός άλλου πολέμου: του πολέμου που διεξάγεται στο μέτωπο της καθημερινής επιβίωσης των ανθρώπων. Γιατί, αν τα μετρήσουν, ίσως να τα βγάλουν περισσότερα από τα θύματα του 1940.

Στον πόλεμο
αυτό, ο ρόλος της Γερμανίας είναι πράγματι καθοριστικός, επειδή κυριαρχεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η γερμανική εφημερίδα «Junge Welt» τη χαρακτηρίζει ως κύρια υπεύθυνη για τη χρεοκοπία των ευρωπαϊκών λαών: «Η χρεοκοπία είναι Μade in Germany. Η απειλή χρεοκοπίας των χωρών του ευρωπαϊκού νότου είναι άμεση συνέπεια της επιθετικής πολιτικής που ακολούθησε η Γερμανία στο εξωτερικό εμπόριο. Εδώ και δεκαετίες, αυτή η πολιτική στέρησε από αυτές τις χώρες που μετέχουν στο ευρώ τη δυνατότητα να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητά τους υποτιμώντας τα νομίσματά τους. Η τεράστια οικονομική ανισορροπία που προκλήθηκε έτσι, είναι έκδηλη στην περίπτωση της Ελλάδας, όπου το 2008 οι γερμανικές εισαγωγές ανήλθαν στα 8,3 δισ. ευρώ, ενώ οι ελληνικές εξαγωγές ήταν μόλις 1,9 δισ. ευρώ». Η στρατηγική που ακολούθησε πάντα η Γερμανία, καταλήγει η εφημερίδα, ήταν μια στρατηγική εξαθλίωσης των χωρών της ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς. Αν πρέπει
να εγκαλέσουμε όμως κάποιους για όλα αυτά, αυτοί δεν είναι οι «ναζί». Είναι οι «αντιναζιστές» ηγέτες των μικρότερων χωρών της Ευρώπης που εξέθρεψαν φρούδες ελπίδες στους λαούς τους ότι θα μπορούσαν ποτέ να ξεπεινάσουν τρώγοντας στο ίδιο τραπέζι με τον γίγαντα.

25 Φεβ 2010

Το τραπεζικό σύστημα και η οικονομική κρίση

Το σύντομο ντοκυμαντέρ “Money as Debt” του Paul Grignon έρχεται για να μας εξηγήσει με απλό τρόπο το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα και το φαύλο κύκλο του χρέους και του χρήματος. Βρείτε οπωσδήποτε 45 λεπτά και αφιερώστε τα για να παρακολουθήσετε το επεξηγηματικό αυτό βίντεο. Σας εγγυώμαι ότι αξίζει τον κόπο…
από το www.kepik.gr


Money as Debt (Greek Subtitles) from Pat on Vimeo.

24 Φεβ 2010

«ΣΚΥΒΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!...»



Του ΓΙΩΡΓΟΥ Σ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ από το New Deal

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια χώρα γεμάτη «πληγές». Στην αρχή, προσπάθησαν να με διδάξουν ότι δεν ήμασταν πάντα έτσι.

Οτι κάποτε μεγαλουργήσαμε σε αυτό τον τόπο, και πως εμείς μεταδώσαμε τη λάμψη της γνώσης και της τέχνης στον υπόλοιπο κόσμο. Εβλεπα και τη δίψα των «ξένων» για το ελληνικό πνεύμα, το σεβασμό στην ιστορία του τόπου μου, το θαυμασμό για την ιδιότητα του να είναι κάποιος απόγονος του Σωκράτη, του Αισχύλου, του Ομηρου... Και αυτά τα τελευταία μ’ έκαναν να πιστέψω ότι ήταν ορθή η διδασκαλία που μου παρείχαν...

Οταν άρχισα να βλέπω τον κόσμο πέρα από τα βιβλία, και συνειδητοποιούσα σιγά – σιγά ότι όλα όσα παρατηρούσα γύρω μου, το παρόν της χώρας μου δηλαδή, δεν άρμοζε στο «περήφανο Χθες», όταν με άλλα λόγια άρχισα να απαριθμώ τις πληγές της Ελλάδας, οι ίδιοι οι «δάσκαλοι» προσπαθούσαν να με πείσουν ότι «άλλοι», «ξένοι», «βάρβαροι», τις προκάλεσαν στο σώμα της πατρίδας μου. Οι Πέρσες, παλιά. Πολύ παλιά, τότε που η ιστορία γραφόταν με Θερμοπύλες... Οι Τούρκοι, αργότερα. Τότε που η γραφή σχημάτιζε «κόκκινες μηλιές». Οι Γερμανοί, πιο πρόσφατα. Τότε, με τα διάφορα αλβανικά έπη... Ακόμα – ακόμα και η χούντα των παιδικών μας χρόνων, «αμερικανοκίνητη» ήταν. Οι εμπλεκόμενοι Ελληνες ήταν απλώς μια χούφτα τρελλοί, ή κάποιοι Εφιάλτες... Ετσι με μάθαιναν...

Ωστόσο, την μια μόνο όψη του νομίσματος μου έδειχναν. Και όχι απλώς αυτό: Δεν μου έκρυβαν απλώς την άλλη όψη. Μου απέκρυπταν και τις δεύτερες, τις κρυφές σκέψεις τους, ότι το νόμισμα έφερε πάνω του συγκεκριμένη αξία, που ισοδυναμούσε με το κόστος το οποίο θα πλήρωνα – άγνωστο για ποιά αιτία – για πολλά πολλά χρόνια. Για πολλές πολλές ζωές! Και «ζαλισμένος» όπως ήμουν με τη θέα του νομίσματος και με τα παραμύθια, δεν έβλεπα και όλα τ’ άλλα που συνέβαιναν γύρω μου... Ούτε καν εμένα τον ίδιο, που μαζί με όλους τους άλλους «απογόνους», αντί να κλείνουμε τις όποιες πληγές μας άνοιξαν άλλοι, δημιουργούσαμε και νέες!

Και ναι, λοιπόν! Σκύβω το κεφάλι, σήμερα... Οχι από τον πόνο που μου προκάλεσαν εκείνοι που μου πέταξαν ένα περιοδικό με προκλητικό ή υβριστικό εξώφυλλο και περιεχόμενο, υπό τον τίτλο «Απατεώνες Ελληνες». Δεν σκύβω το κεφάλι (μόνο) από ντροπή, καθώς ξαφνικά άρχισα να βλέπω ότι υπάρχει και άλλος κόσμος πέραν του «νομίσματος».

Σκύβω το κεφάλι από τύψεις για όλα όσα έκανα σε τούτο τον τόπο και στην Ιστορία του. Σκύβω το κεφάλι, σε μια προσπάθεια περισυλλογής: Αν δεν είναι αργά, μπορεί κάτι ν’ αρχίσει ν’ αλλάζει και να βελτιώνεται. Αν, πάλι, έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο καιρός, τουλάχιστον θα «φύγω» με τη σκέψη ότι έστω και «κατόπιν εορτής», μετάνιωσα ειλικρινά και έμπρακτα!

Και σ’ αυτή την πρώτη φάση, της περισυλλογής, σαν κινηματογραφική ταινία περνούν από το μυαλό οι παλιές «ένδοξες» ιστορίες: Κάποιοι στις Θερμοπύλες πρόδωσαν... Κάποιοι στην Κωνσταντινούπολη πρόδωσαν... Κάποιοι έστησαν εμφύλιο, μετά που έφυγαν οι Γερμανοί... Κάποιοι δημιούργησαν τη Μακρόνησο. Και ουδείς εξ αυτών ήταν κάποιος «άλλος», κάποιος ξένους, κάποιος βάρβαρος!...

Σηκώνω το χέρι με ... αποφασιστική δειλία, μια που θέλω να μάθω την αλήθεια, αλλά δεν ξέρω κι αν θα τη φοβηθώ – αν θα την αντέξω, αλλά το κάνω: Σηκώνω το χέρι και γυρνώ το νόμισμα να δω τί κρύβει η άλλη του όψη. Ιερή τελετή! Ενοιωθα σαν να γυρνούσα τη σελήνη ολάκερη, να μου αποκαλυφθεί η σκοτεινή πλευρά της...

Και είδα, λοιπόν, να βρωμίζουν τις πόλεις, τα ποτάμια και τις θάλασσες του τόπου μου. Να καίνε τα δάση για να χτίσουν βίλες κι αυθαίρετες κατασκευές. Είδα να σπαταλούν τις φυσικές πηγές, και όσες περίσσευαν να τις ρυπαίνουν. Είδα τους κλέφτες να κομπάζουν με τη μαγκιά τους. Είδα τα θύματα της κλοπής να ψάχνουν κι εκείνα να κλέψουν, μυρικάζοντας τη γνωστή ρήση «Ελα μωρέ, αφού έτσι γίνεται εδώ. Αν δεν το κάνεις εσύ, θα βρεθεί άλλος να το κάνει». Είδα το έγκλημα να μένει ατιμώρητο, τη «λούφα» να επιβραβεύεται, τη λαμογιά να πριμοδοτείται... Είδα την ασυδοσία να έχει γίνει ο μέγιστος κανόνας της καθημερινής συμπεριφοράς: στο σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά...

Και ουδείς, ΟΥΔΕΙΣ εκ των πρωταγωνιστών αυτής της τερατόμορφης δραστηριότητας ήταν κάποιος «άλλος», κάποιος ξένος, κάποιος βάρβαρος!...

Μας έθιξε το «Είστε Απαταιώνες» που μας λένε οι άλλοι, οι ξένοι, οι βάρβαροι. Εκεί φτάσαμε: Δεν μας πειράζει που ως τέτοιοι συμπεριφερόμαστε όλη την ώρα, σε κάθε στιγμή. Δεν μας πειράζει όταν αποκαλούμε ο ένας τον άλλο έτσι, όλη την ώρα. Μας ενοχλεί ότι μας το λένε άλλοι: οι ξένοι, οι βάρβαροι!...

Πειραχτήκαμε γιατί κακομεταχειρίστηκαν ένα από τα σύμβολα των προγόνων μας, την Αφροδίτη της Μήλου, και η άσεμνη χειρονομία που της έβαλαν να κάνει... Εμείς οι «Απόγονοι» που δεν αισθανθήκαμε ουσιαστικά καμιά ντροπή για την κατάντια των αρχαιολογικών χώρων του τόπου μας. Εμείς οι απόγονοι που δεν διαστάζουμε να μετατρέψουμε πολλούς εξ αυτών των χώρων σε σκουπιδότοπους. Ασε που αρκετοί εξ ημών δεν τους έχουν επισκεφθεί ποτέ – εκτός εάν υπάρχει εκεί κοντά καμιά καλή ταβέρνα... Εμείς οι Απόγονοι, που προβαίνουμε προς αλλήλους καθημερινά σε τέτοιες χειρονομίες, σε μια επίδειξη χυδαίας «μαγκιάς» και τσαμπουκαλίδικης αλητείας... Εκεί φτάσαμε!

Εμείς οι Απόγονοι που κάναμε τον Λεωνίδα ... ψησταριά, τη θρησκεία ... εταιρεία real estate, την οδήγηση ... φονικό όπλο, την υπόθεση Ανάπτυξη ... ευκαιρία μαύρου πλουτισμού, την εργασία ... α λα καρτ δραστηριότητα κλοπής του εισοδήματος των άλλων, την Παιδεία ... διαδικασία αποχαύνωσης των παιδιών, την Υγεία ... βρώμικο πεδίο κερδοσκοπίας...

Εμείς όλοι πρέπει να αλλάξουμε. Οχι πια για να μην βουλιάξουμε. Αυτό έχει ήδη, από καιρό συμβεί. Αλλά για να μην αφήσουμε την τελευταία μας πνοή, στον πάτο μιας μολυσμένης -από την ίδια μας τη ζωή- θάλασσας!

photo by Flickr Imapix's buddy icon Imapix

Απόπειρα φίμωσης


Της ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ από το Βήμα

Θέλει να τον κάνει νταντά. Ο κ. Φ. Πετσάλνικος κάλεσε στο γραφείο του στη Βουλή τον γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα κ. Βόλφγκανγκ Σούλτχαϊς. Είναι πολύ θυμωμένος. Εχει πακετάρει τα αποκόμματα των γερμανικών εφημερίδων και θα τα παραδώσει στον εκπρόσωπο του γερμανικού κράτους- χωρίς επίσημη τελετή. Κάτι τέτοιες πρωτοβουλίες δεν χωράνε σε πρωτόκολλο, πολύ απλά γιατί οι δημοσιογράφοι δεν είναι υφιστάμενοι κανενός πρεσβευτή, κανενός υπουργού, κανενός προέδρου της Βουλής. Οσοι εκφράζονται αρνητικά εναντίον της Ελλάδας έχουν να λογοδοτήσουν απέναντι στους αναγνώστες και στους διευθυντές τους.
Κανένας εκπρόσωπος του κράτους δεν νοείται να τραβάει το αφτί των αρθρογράφων ούτε να κουνάει τον δείκτη, κάνοντας παρατηρήσεις. Ο κ. Πετσάλνικος θα μπορούσε να παραπονεθεί στον πρεσβευτή αν η κρατική τηλεόραση είχε δυσφημήσει την Ελλάδα, αν σε κάποιο σχολείο είχαν προβεί σε μειωτικούς χαρακτηρισμούς, αν στον δημόσιο τομέα κάποιος είχε βλάψει τα εθνικά συμφέροντα. Οπουδήποτε αλλού ο καθείς εκφράζεται κατά το δοκούν.

Δύο δημοσιεύματα φούντωσαν τον Πρόεδρο της Βουλής. Το πρώτο είναι ένα άρθρο του Βάλτερ Βιλενβέμπερ στο περιοδικό «Stern». Στα μάτια του κ. Πετσάλνικου το άρθρο «υπερβαίνει κάθε όριο». Το βρίσκει «λαϊκίστικο» και «υπεραπλουστευτικό». Τα δε στοιχεία τα βρίσκει ανακριβή. Πιθανώς να κατοικούμε σε δύο διαφορετικές Ελλάδες με τον κ. Πετσάλνικο, γιατί τα όσα καταλογίζει ο αρθρογράφος μάς φάνηκαν οικεία και αληθή.

Ποιο είναι το ψέμα, ότι οι γιατροί δεν φορολογούνται; Οτι οι εφοριακοί λαδώνονται; Οτι η σύνταξη υπολογίζεται από τα τελευταία χρόνια εργασίας; Είναι γνωστή η μέθοδος της απαντητικής επιστολής: λέει ότι είναι όλα ανακριβή για να παρουσιάσει κατόπιν μιαν άλλη πτυχή του ζητήματος. Αντί δηλαδή να πάει να κρυφτεί σε καμιά γωνιά, παρέα με όλους τους αιρετούς της τελευταίας εικοσαετίας, ο κ. Πετσάλνικος εγκαλεί τους Γερμανούς. Λέει ότι έλαβαν 60 δισ. ευρώ για την ενοποίηση των Γερμανιών. Υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: στην Ελλάδα οι ενισχύσεις κατέληγαν συστηματικά σε μπλε και πράσινες τσέπες. Η πρόσφατη ιστορία είναι γεμάτη από μισές δουλειές και μάλιστα υπερκοστολογημένες.

Το δεύτερο δημοσίευμα που ενόχλησε τον Πρόεδρο της Βουλής είναι αυτό του περιοδικού «Focus». Μια Αφροδίτη της Μήλου με τεντωμένο το μεσαίο δάκτυλο έχει την αξία μιας Τζιοκόντα με μουστάκι- τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω. Οσον αφορά το περιεχόμενο, η μόνη λογική αντίδραση θα ήταν να το παραδώσουμε στα χέρια του πανδαμάτορα χρόνου. Να ξεχαστεί. Ο κ. Πετσάλνικος θα μπορούσε να μονολογήσει «ωχ, μας πήρανε χαμπάρι» αντί να ανασκαλεύει το θέμα. Ναι, έχει δίκιο όταν υπενθυμίζει ότι από τους Γερμανούς ψωνίζουμε εξοπλισμό (όπως π.χ. φρεγάτες που μπατάρουν), αλλά το κατηγορητήριο είναι άλλο. Οι Ελληνες χαρακτηρίζονται «απατεώνες» για χίλιους δυο λόγους που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε με συμψηφισμούς. Δεν έχει καμία σημασία που η «λαδώτρα» Siemens είναι γερμανική, που και εκεί εκδηλώνονται σκάνδαλα. Αν ο κ. Πετσάλνικος καταφέρει να βγάλει σκάρτους τους Γερμανούς, δεν θα αθωώσει τους ντόπιους υπεύθυνους για την καταβύθιση της οικονομίας.

Ως αποκορύφωμα επιχειρηματολογίας ο κ. Πετσάλνικος λέει ότι δεν ευθύνεται η Ελλάδα για την παγκόσμια ύφεση. Μα ούτε και η παγκόσμια ύφεση ευθύνεται για τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας- έτσι τουλάχιστον αποφαίνονται οι ειδικοί. Ο κ. Πετσάλνικος λοιπόν αντιδρά με λίγο περισσότερο πάθος από όσο επιτρέπει η θέση του, όπως εκείνοι που έχουν τη μύγα. Ως εκ τούτου δεν θα επαναφέρει στην τάξη τους ξένους δημοσιογράφους όσες επιστολές και αν στείλει, όσα αμφιλεγόμενα διαβήματα και αν κάνει. Δεν έχει και διαπραγματευτική ισχύ με τους αλλοδαπούς γραφιάδες. Τι να τους τάξει από αυτά που συνηθίζουν οι έλληνες βουλευτές: διορισμό στο Κανάλι της Βουλής, βόλεμα σε κάποιο γραφείο Τύπου, μια αργομισθία στην ΕΡΤ; Ο κ. Πετσάλνικος κρίνει με τα εγχώρια δεδομένα: οι κριτές γίνονται ηθελημένα αντιγραφείς δελτίων Τύπου, πρόθυμοι υποστηρικτές του συστήματος με αντάλλαγμα λίγο κρατικό παραδάκι. Θα άλλαζε άραγε κάτι στον δημόσιο βίο αν υπήρχαν πολλές δηκτικές, ειλικρινείς πένες, σαν αυτές που εξοργίζουν τον κ. Πετσάλνικο;

23 Φεβ 2010

«Δυστυχώς επτωχεύσαμε», λένε και στο Βερολίνο


Αυτοί βρίζουν γιατί το "έργο" δεν το έχουν δεί απλώς, το ζούν. Και το κακό είναι οτι ως υπαίτιους για τη φτώχεια τους, οι πολιτικοί τους δείχνουν τον Ευρωπαϊκό νότο, όπως κάποτε έδειχναν τους εβραίους...

Καθημερινή, αποστολή στο Βερολινο Ξενια Kουναλακη / xkounalaki@kathimerini. gr

Στην Ποτσντάμερ Πλατς, καθ' οδόν προς τις αίθουσες προβολών της Μπερλινάλε στο εμβληματικό Σόνι Σέντερ του αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι, οι επισκέπτες του κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου περπατούν σαν πιγκουίνοι. Βαδίζουν στη σειρά προσεκτικά, ισορροπώντας δύσκολα πάνω στον πάγο. Αμάθητοι στο ασταθές έδαφος με ακατάλληλα παπούτσια, οι περισσότεροι ξένοι, σινεφίλ και κριτικοί, προσπαθούν να μην πέσουν. Η κυβέρνηση του Βερολίνου, χρεοκοπημένη πλήρως, δεν βρήκε φέτος χρήματα για να ρίξει αλάτι στα πεζοδρόμια και να εκχιονίσει τους δρόμους. Σχεδόν τρεις μήνες έχει κρατήσει η κακοκαιρία και η γερμανική πρωτεύουσα έχει καλυφθεί από μόνιμο στρώμα πάγου. Ενα βερολινέζικο ταμπλόιντ, η BZ, προκηρύσσει διαγωνισμό για λίγους τυχερούς. Οσοι άνεργοι προσέλθουν για να φτυαρίσουν χιόνι, θα λάβουν 50 ευρώ μεροκάματο. Εμφανίζονται 27.000 άνθρωποι.

Στο S-bahn, το μετρό του Βερολίνου, οι καθυστερήσεις είναι μεγάλες. Το επιβατικό κοινό διαμαρτύρεται. Η κακοδιαχείριση έχει οδηγήσει στην πλήρη διάλυση του δικτύου. Η γερμανική συνέπεια παύει να αποτελεί αξίωμα. Μέσα στους συρμούς παρελαύνουν δεκάδες αναξιοπαθούντες. Οι περισσότεροι πωλούν τη Motz, την εφημερίδα των αστέγων. Μυρίζουν αλκοόλ, μιλούν όμως με εντυπωσιακή ευγένεια. «Ελπίζω να μην ενοχλώ, απλά θα ήθελα την προσοχή σας στο πρόβλημα των αστέγων. Με μόλις 1,3 ευρώ μπορείτε να βοηθήσετε πολλούς από εμάς να βρούμε στέγη, έστω για ένα βράδυ», λέει ο ακτιβιστής-κλοσάρ και βγαίνει από το βαγόνι, ευχόμενος «Καλή διασκέδαση στους τουρίστες μας». Στο κατάστημα της Motz στη Φριντριχστράσε, λίγα μέτρα από τις βιτρίνες με τις πανάκριβες Bentley, μπορεί κανείς να αγοράσει από καναπέδες μέχρι πιστολάκια και να δωρίσει οτιδήποτε περισσεύει στο νοικοκυριό του. «Οποιος έχει πολλά δίνει πολλά, όποιος έχει λίγα λίγα», είναι το σύνθημα του μαγαζιού. Τρία ευρώ ένα ζευγάρι παιδικά παπούτσια, σετ ποτηριών για λίγα σεντς.

Ενας στους επτά

Η πελατεία του φτηνότερου πολυκαταστήματος της πόλης είναι μεγάλη. Ενας στους επτά Γερμανούς βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, σύμφωνα με στοιχεία του 2008, που δημοσιοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα από το ινστιτούτο DIW. Πράγματι 11,5 εκατ. Γερμανοί ανήκουν σήμερα σε ένα σύγχρονο λούμπεν προλεταριάτο και επιβιώνουν με βοηθήματα, επιδοτήσεις ενοικίων και άλλες μορφές κρατικής υποστήριξης. «Υπάρχει μεγάλη οργή στον κόσμο, είναι δύσκολο ακόμη και να συζητήσεις μαζί τους, είναι τόσο χαμηλού επιπέδου», λέει μια καλοντυμένη κυρία μέσα στο βιβλιοπωλείο του Μπούντεσταγκ στη Ντοροτεενστράσε. Ετοιμη να αγοράσει τo βιβλίο που βασίζεται στη συνομιλία του πρώην καγκελάριου Χέλμουτ Σμιντ με τον ιστορικό Φριτς Στερν, πιστεύει ότι δεν έχει νόημα να μιλήσει κανείς με απλούς Γερμανούς πολίτες για την κρίση στην Ελλάδα, αλλά με τραπεζίτες και ειδικούς.

Ο ταξιτζής με την έντονη βερολινέζικη προφορά είναι έξαλλος. Μέσα σε ένα χείμαρρο ύβρεων κατά της Ελλάδας, των Γερμανών πολιτικών και της πλουτοκρατίας συλλήβδην, μπορεί να διακρίνει κανείς όλη τη λαϊκίστικη ρητορική του γερμανικού Τύπου. «Γιατί να πληρώνουμε εμείς με τους φόρους μας τα σπασμένα για όλους τους μεσογειακούς λαούς; Μας είχαν τάξει νομισματική σταθερότητα όταν εγκαταλείψαμε το μάρκο. Εμείς βγαίνουμε στη σύνταξη 65 - 67. Δεν μας περισσεύουν λεφτά για να δώσουμε και σε σας». Ο βουλευτής των Πρασίνων Γκέρχαρντ Σικ παραπέμπει στα σχόλια των αναγνωστών της ιστοσελίδας του περιοδικού Focus, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς το κλίμα που επικρατεί αυτήν τη στιγμή στη γερμανική κοινή γνώμη έναντι της Ελλάδας. «Η Ελλάδα είναι ένα μοναδικό μουσείο. Στην είσοδο γράφει διαφθορά», πιστεύει ένας από τους χρήστες του site, ενώ μια γυναίκα ζητάει από την Ελλάδα να βοηθήσει μόνη της τον εαυτό της. Αυτή είναι άλλωστε και η μόνιμη επωδός στα χείλη των επισήμων στο Βερολίνο. «Βοήθεια για αυτοβοήθεια» (Hilfe zur Selbsthlife) είναι το σλόγκαν των περισσότερων Γερμανών πολιτικών, που καλλιεργούν τεχνηέντως την ασάφεια για να αποφύγουν το πολιτικό κόστος μιας έμπρακτης, οικονομικής υποστήριξης προς την Αθήνα.

Οσο η Γερμανία δεν χρειάζεται να βάλει το χέρι στην τσέπη, η Ελλάδα παραμένει για τους Γερμανούς, πάνω από όλα, ένας δημοφιλής τόπος διακοπών. «Οχι, δεν θέλουμε να βγείτε από την Ευρωζώνη, περνάμε τόσο ωραία στα νησιά σας», λένε οι περισσότεροι Γερμανοί στο δρόμο. Η TUI διαφημίζει βουτιές σε καταγάλανα νερά, οι ελληνικές ταβέρνες μουσακά και χωριάτικη και οι αφίσες στο μετρό του Βερολίνου τον βιολιστή Λεωνίδα Καβάκο που συμπράττει με τη συμφωνική Ορχήστρα του Βερολίνου στη μεγάλη αίθουσα της Συμφωνικής Ορχήστρας του Βερολίνου, στην οδό Χέρμπερτ φον Κάραγιαν. Aυτή είναι η Ελλάδα μας, δεν είναι οι κάμποι...

photo by flickr Christian Metzler

Κρεμάλα


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ από το ΒΗΜΑ

Greek? Βut your are broke! Ελληνας; Μα είσαι αδέκαρος! Υou, lazy bastards. Τεμπέληδες.

Εμείς δουλειά. Εσείς αραχτοί στα καφενεία και στα μπαρ. Δεν υπήρξε ούτε μισός Γερμανός που να άκουσε ότι προέρχομαι από το άθλιο είδος της ελληνικής φυλής και να μη χλεύασε, λοιδόρησε, ειρωνεύτηκε. Ολοι. Γκαρσόνια, ταμίες, ταξιτζήδες, υπάλληλοι, περαστικοί. Στην κινηματογραφική Μπερλινάλε λοιπόν. Πήγα δημοσιογράφος.

Επέστρεψα καρπαζοεισπράκτορας. Η πρώτη, η πιο ακαριαία και σβουριχτή, όταν με το πρωινό διάβαζα πρωτοσέλιδα σεντόνια να τα ρίχνουν στους έλληνες απατεώνες. Αρχισα να αισθάνομαι εβραίος που με σκυμμένο κεφάλι κυκλοφορεί στη βερολινέζικη Friedrichstrasse του 1936. Ενας πολύ καλός συνάδελφος και φίλος, ο Μarcus Αicher, μου έλεγε ότι το ελληνικό Δημόσιο χρωστάει εκατοντάδες εκατομμύρια σε φαρμακοβιομηχανία του Μονάχου. Και ότι τα γερμανικά υποβρύχια είναι μια χαρά αλλά εμείς, οι ψεύτες, ισχυριζόμαστε ότι γέρνουν για να μην εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας. Η Ελλάδα, το πτυελοδοχείο της Ευρώπης. Ανεπρόκοποι. Τζάμπα μάγκες. Αλήτες. Κατσαπλιάδες. Της εσχάτης υποστάθμης. Ποιος; Εγώ. Εσύ. Εμείς. Που δουλεύουμε. Που πληρώνουμε την Εφορία. Εμείς χωρίς γνωριμίες. Χωρίς εργολαβίες. Χωρίς κομματικές πελατείες. Χωρίς καρέκλα Δημοσίου. Χωρίς επιδοτήσεις. Χωρίς τουβλάκια και κοινοτικά προγράμματα. Χωρίς βουλευτικές διευκολύνσεις. Χωρίς ευνοϊκή μετάθεση του παιδιού μας που υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στη Βόρεια Ελλάδα. Χωρίς μισό καφέ από μαυραγορίτη. Χωρίς βίλες. Χωρίς σκάφη. Χωρίς εξοχικά. Χωρίς μισή, μαύρη, πεντάρα. Εμείς που ακόμη και στην ανακύκλωση πρώτοι. Σαν τον Γερμανό που ζει από τη δουλειά του. Εμείς οι κανονικοί. Οι νομοταγείς. Ε, έχει και τα όριά της η υπομονή. Γιατί εμείς λουζόμαστε τόσο διασυρμό. Εμείς τέτοια ντροπή. Εμείς πληρώνουμε τώρα του λαμόγιου την κλοπή. Εμείς στην τιμωρία. Οι ολιγάρχες στην ασυλία. Εκεί πάνω είναι που σου ΄ρχεται να πεις: Κρεμάστε τους κλέφτες να ξεβρωμίσει η ελληνική φυλή!

ddanikas@dolnet.gr

Η παγκόσμια οικονομία τα επόμενα 5-10 χρόνια (Dr Faber)

Among the Fields of Gold...Image by innoxiuss via Flickr
Απευθυνόμενος xτές σε Fund Managers ο Dr Faber είπε: "Πρέπει να υπολογίσετε τον κίνδυνο πιο σημαντικών γεγονότων από τις απλές διακυμάνσεις των αγορών. Τι θα κάνετε αν το τηλέφωνό σας κοπεί, αν το ίντερνετ πάψει να λειτουργεί ή το νερό μολυνθεί;".

Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένας θεσμός που να μπορεί να διαφυλάξει ούτε καν τις λίγες και μικρές οικονομίες κάποιου. Ήδη στις ΗΠΑ, το φούσκωμα του δολαρίου δεν προδιαθέτει για κάτι που μπορεί να προβλεφθεί λογικά. Κινούμαστε σε αχαρτογράφητες περιοχές και ανά πάσα στιγμή θα πατήσουμε (ως διεθνή οικονομία) κάποια νάρκη. Όσοι οικονομολόγοι εστιάζουν ακόμη στην ανάκαμψη είναι ή εντελώς άσχετοι ή μπερδεύουν το συμφέρον τους με τα δεδομένα. Μπορεί αυτή η νάρκη να είναι ένας υπερπληθωρισμός που θα προκαλέσει πόλεμο, μπορεί μια παρατεταμένη ύφεση ή ακόμη και η χρεωκοπία των ΗΠΑ, έτσι απλά.


Το φαινόμενο της Μαύρης Δευτέρας του 1987 στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, έχει μείνει ακόμη αδιευκρίνιστο, ένα σκοτεινό γεγονός που αμφισβητεί την ορθολογικότητα του ανθρώπου και την θεωρία των αποτελεσματικών αγορών (efficient-market hypothesis). Τότε η αγορά στις ΗΠΑ έπεσε 22% σε μια μέρα. Μετά από 23 χρόνια κανείς ακόμη δεν κατάλαβε τι έγινε. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πολύ, πολύ χειρότερα και όλοι καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Κανείς όμως δεν δείχνει να μπορεί να κάνει κάτι.

Ο μόνος άνθρωπος που μπόρεσε να προβλέψει τη Μαύρη Δευτέρα του 1987 ήταν ο Dr Faber ο οποίος είχε συμβουλέψει τους πελάτες του να βγουν μια βδομάδα πριν, αλλά και πρόσφατα ήταν από τους ελάχιστους που εγκαίρως είχαν προβλέψει την τρέχουσα κρίση μαζί με τον Ρουμπίνι.

Χτες λοιπόν ο Dr Faber (TIMES - ONLINE) ανακοίνωσε στους πελάτες του ότι θα ήταν καλύτερο να επενδύουν σε πολύτιμα μέταλλα (π.χ. χρυσό) όχι επειδή θα ανέβει η αξία του, αλλά επειδή θα μπορούν να τον κουβαλήσουν μαζί τους! Επίσης πρότεινε την αγορά γης και αγροκτημάτων επειδή οι τυχόν βιολογικές επιθέσεις θα γίνουν κυρίως σε μεγάλα αστικά κέντρα....Αυτά δεν είναι πράγματα που ακούς συχνά από οικονομικούς αναλυτές. Βεβαίως πριν από λίγες μέρες είχε προτείνει επενδύσεις σε ανατολικές οικονομίες καθώς και σε σιτηρά, αλλά αν τα πράγματα αγριέψουν με τον τρόπο που λέει θα είναι δύσκολο να αποδείξει κάποιος ότι είχε ΕTFs σιτηρών στην Μοrgan Stanley...

Όχι δεν σάλταρε ο Dr Faber, το τελευταίο διάστημα όντως μπορεί κάποιος να παρατηρήσει την ανεξέλεγκτη πορεία που αρχίζουν να παίρνουν οι οικονομίες. Ευτυχώς εδώ στην Ελλάδα πολλοί έχουν κάποιες ρίζες στην περιφέρεια και το χωριό και τουλάχιστον δεν θα πεινάσουμε, εδώ δεν πεινάσαμε ούτε στην κατοχή, ο κόσμος μάζευε χόρτα και τα έβραζε και τα έτρωγε, και ακόμη και σήμερα το κάνει, όλοι έχουν κάποιο περιβόλι....

Βεβαίως ο Dr Faber έχει προβλέψει από πέρυσι (έχω παρακολουθήσει αρκετές συνεντεύξεις του στο bloomberg) την πλήρη κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας τα επόμενα 5-10 χρόνια λόγω των τεράστιων χρεών της και του πληθωριστικού χρήματος που εκδίδει ακατάπαυστα καθώς και την αύξηση της έντασης με την Κίνα.

Πρέπει βέβαια να αναφέρω ότι ανάλογες προβλέψεις είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο (πριν από 10 και πλέον έτη) και ο Wallerstein χρησιμοποιώντας τους μακροχρόνιους κύκλους Kondratiev.

Παρόλα αυτά εμάς δεν μας λυγίζουν τέτοιες προβλέψεις ή τέτοιες προοπτικές, ηθικό ακμαιότατο. Άλλοι πρέπει να χάνουν τον ύπνο τους οι οποίοι έχουν μεγάλες περιουσίες και τα έχουν όλα υπολογισμένα με ακρίβεια....

Σημείωση: Η κυβέρνηση μείωσε τις τελευταίες μέρες κάποιο φόρο στις αγοραπωλησίες ακινήτων για να κινηθεί η οικοδομή, ενώ δεν καταλαβαίνει κανείς ότι ο μόνος τρόπος για να κινηθεί η οικοδομή και να αρχίσουν και πάλι να χτίζονται και να πουλιούνται σπίτια, θα είναι να πέσουν οι τιμές τους στο μισό και βγάλε....Το ίδιο ισχύει και σε άλλους τομείς της οικονομίας. Ό,τι δεν κινείται πρέπει να πέσει ραγδαία.